الگوي روابط ساختاري خودشفقت ورزي وحمايت اجتماعي ادراك شهبارفتارهاي خودمراقبتي به ميانجي گري هاي راهبردهاي تنظيم شناختي هيجان در بيماران ديابتي نوع2

چكيده هدف اين پژوهش تعيين الگوي روابط ساختاري خودشفقت ورزي و حمايت اجتماعي ادراك شده با رفتارهاي خودمراقبتي به ميانجيگري راهبردهاي تنظيم شناختي هيجان در بيماران ديابتي نوع دو بود. اين پژوهش توصيفي و از نوع همبستگي است و جامعه آماري پژوهش تمامي اشخاص داراي ابتالي به ديابت نوع دو شهر رشت بود. حجم نمونه 315 نفر بر مبناي فرمول كوكران و به شيوه نمونه گيري غيرتصادفي در دسترس گزينش و به پرسشنامه رفتارهاي خودمراقبتي )توبرت و گالسگو، 2110 ،)مقياس چند بعدي حمايت اجتماعي ادراك شده )زيمت و همكاران، 2111 ،)مقياس خودشفقت ورزي )نف 1003 )و پرسشنامه تنظيم شناختي هيجان- فرم كوتاه )گارنفسگي و كرايج، 1006 )پاسخ دادند. دادههاي فراهم آمده از پرسشنامهها با استفاده از نرم افزار آماري SPSS 23 و 24 AMOS با بهرهگيري از شيوه همبستگي پيرسون و روش تحليل مسير مورد تجزيه و تحليل واقع گرديدند. يافتهها نشان داد ضرايب مسير مستقيم خودشفقتورزي، حمايت اجتماعي ادراك شده، راهبردهاي سازگار و راهبردهاي ناسازگار بر رفتارهاي خودمراقبتي معنيدار بود )10/1‎>P .)همچنين اثرات غيرمسقيم خودشفتورزي و حمايت اجتماعي ادراك شده از طريق نقش ميانجي راهبردهاي تنظيم شناختي هيجان بر رفتارهاي خودمراقبتي معنيدار بود )10/1‎>P .)نتايج به دست آمده نشان داد كه راهبردهاي تنظيم شناختي هيجان در رابطه بين خودشفقتورزي و حمايت اجتماعي با رفتارهاي خودمراقبتي در بيماران ديابت نوع دو نقش واسطه اي دارد. يافتههاي اين پژوهش، در كنار ساير مدلها، ميتواند به عنوان يك مدل سودمند مورد استفاده قرار گيرد.

1405/02/22

مارال حق شناس

80691