1212 پ

كارشناسي ارشد

روانشناسي عمومي "MA"

دانشگاه پيام نور دامغان

1404

دكتر حسن آذرگون

پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي درمان خود نظم بخشي بر سازگاري زناشويي و صميميت زناشويي زنان متاهل شبكه بهداشت شهر نيشابورانجام شد. اين مطالعه به روش نيمهآزمايشي با طرح پيشآزمون-پسآزمون و گروه كنترل انجام گرفت. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه زنان متاهل شبكه بهداشت نيشابور در سال 1404 است. نمونه شامل 30تا زن متاهل مي باشد كه به روش نمونهگيري در دسترس و هدفمند انتخاب شدند. اين افراد بهطور تصادفي در دو گروه آزمايش ( 15نفر) و كنترل ( 15نفر) قرار گرفتند. براي جمعآوري اطلاعات از مقياس سازگاري زناشويي گراهام بي اسپاينر ( ، )DASمقياس صميميت زناشويي ثنايي ( )1379و بسته آموزشي خودنظم بخشي هيجاني آلن، مكگي و بارلو ( )2009استفاده شد و براي اعضاي گروه آزمايش به اجرا در آمد. در تحقيق حاضر جهت تجزيه و تحليل دادهها از آمار توصيفي و آمار استنباطي استفاده شد. به منظور اثبات يا رد فرضيههاي تحقيق از از روش هاي آمار استنباطي، تحليل كوواريانس چند متغيره استفاده گرديد و نتايج با استفاده از نرم افزار SPSSتحليل شد.نتايج نشان داد كه مداخله آموزشي خود نظم بخشي تأثير معناداري بر افزايش سازگاري و صميميت زناشويي زنان متاهل شبكه بهداشت دارد

79367