25949پ

كارشناسي ارشد

زبان شناسي همگاني

دانشگاه پيام نور مركز تهران جنوب

1392-1393

1396-08-10

بسيار خوب

107ص

غياثيان، مريم السادات

101-106ص

persuasion, discourse, religious discourse, influence

پيام نور

هدف اصلي اين پژوهش بررسي اقناع در گفتمان ديني است. در اين پژوهش سعي بر آن است تا ابتدا به انواع گفتمان اشاره كرده و سپس گفتمان ديني را بررسي كنيم و به تاثير اقناع در گفتمان ديني بپردازيم. اين مسئله براساس روش توصيفي- تحليلي با مراجعه به كتب مطهري مورد بررسي قرار گرفته است. به منظور شناخت بهتر اقناع، مدل اقناع هاولند مورد بررسي و تحليل قرار گرفت و راهكارهاي اقناع از ديد هاولند و همكارانش مورد استفاده واقع شدند. سوال اصلي اين پژوهش بر اين است كه راه كارهاي اقناع در گفتمان ديني كدامند؟ در ادامه به اين نتيجه دست مي يابيم كه راه كار اصلي و پايه اي اقناع همانا مشروعيت و موجه بودن گوينده يا رساننده پيام است. چرا كه اگر رساننده پيام خود از يك سري قوانين معمول و مرسوم پيروي نكند، و از نظر ديني موجه نباشد، نمي تواند نفوذ لازم را بر روي مخاطب براي پذيرفتن پيام داشته باشد. همچنين اين پژوهش دو سوال جانبي نيز دارد. يكي اينكه اقناع در گفتمان ديني از طريق چه كنش گفتاري عنوان مي شود؟ و ديگر اينكه چه تفاوتي ميان اقناع و نفوذ در يك گفتمان مي تواند وجود داشته باشد؟ يافته هاي اين پژوهش نشان مي دهند كه همواره در يك گفتمان ديني بايد گوينده بر مخاطب از نظر فكري و دانش برتري داشته باشد تا بتواند انديشه و عقيده وي را به سمت خويش متمايل كرده و او را وادار به پذيرش امري كند. اگر گوينده از قدرت بيان بالاتري نسبت به مخاطب برخوردار باشد، بهتر و راحت تر مي تواند وي را مجاب به پذيرش افكار و عقايد خود كند.

1404-01-24

77715