8338پ

كارشناسي ارشد

اخلاق اسلامي

دانشگاه پيام نور

1392

18/06/1392

110ص

عليپور، فاطمه

اخلاقي، مرضيه

109-105ص

ويسمراديان، مهرنوش , عنوان , دانشگاه پيام نور/ تهران جنوب

محور اصلي اين نوشتار بررسي تطبيقي مسئله سعادت از ديدگاه دو فيلسوف مسلمان فارابي و سهروردي مي باشد فارابي و سهروردي به عنوان دو انديشمند مسلمان، سعادت را بالاترين لذت در دراز مدت مي دانند و اراده به معناي اختيار ، قوه ي ناطقه ي نظري و فطرت مشترك را شرط لازم سعادت نه شرط كافي سعادت معرفي كرده اند و از نظر هر دو فيلسوف سعادت به عنوان امري مشكك بالاترين مرتبه ي قرب به خداست و همين امر مويد تاثير آنان از متون ديني مي باشد.فارابي و سهروردي در بحث از سعادت براساس شناخت انسان عمل مي كنند با اين تفاوت كه فارابي در بحث كاملا ً بر سنت مشايي قرار دارد و انسان را ظهور و بروز عقلانيت مي داند حال آنكه سهروردي حكيمي اشراقي، است لذا از نظر او انسان از عالم اشراق و ايمان به عالم مادي سير مي كند و روح او كه جوهر مجرد است از عالم غيب براي شناخت تفصيلي به عالم محسوس نزول كرده است و براي رهايي از عالم ماده بايد به مرحله ي شهود برسد كه تنها به واسطه ي سير و سلوك و رياضت حاصل مي شود . تفاوت ديگر ميان اين دو فيلسوف در مورد انسان اين است كه انسان فارابي ، انسان اجتماعي است كه براي رسيدن به سعادت به عنوان خير مطلق با ساير اعضاء تعاون و همكاري دارد و امكان كسب فضايل و راههاي رسيدن به سعادت حقيقي در مدينه ي فاضله هموار مي باشد در حالي كه در مدينه هاي غير فاضله سعادت، غير حقيقي يا پنداري مي باشد. اما انسان سهروردي، سالك فردي است كه با تزكيه و تهذيب و ترك لذات دنيوي مي خواهد به مرحله ي شهود رسيده و از تعلقات مادي رهايي يافته و به مقام قرب الهي و لاهوتي برسد.

فصل اول: آراء فارابي در مورد سعادت وراه رسيدن به آن. فصل دوم : آراء سهروردي در مورد سعادت وراه رسيدن به آن. فصل سوم : بررسي تطبيقي آراء فارابي و سهروردي در مورد سعادت و راه رسيدن به آن.

7694