P 302 1402

Playwriting in Iran From the Beginning With Emphasis On its Form and Content

زبان و ادبيات فارسي

كارشناسي ارشد

دانشگاه پيام نور مركز تبريز

1401

زمستان 1402

137 ص

محمدي،‌احمد

كريم زاده،‌علي

نمايشنامه نويسي نوع يا ژانر ادبي جديد است كه متعاقب نهضت مشروطيت در ادبيات فارسي پديد آمد و در كنار داستان و رمان ژانر مناسبي براي بيان مسائل اجتماعي و سياسي شد ، چرا كه نمايش نامه ماهيتاً ادبياتي است مردمي.زبان آن بايد ساده و نزديك به زبان مردم و محاوره باشد. هر چند در ادبيات سنتي، نمودهايي از نمايشنامه را مي بينيم مانند اجراهاي رو حوضي و تعزيه ها اما اين نوع ادبي جديد كه در اساس با نوع سنتي آن مانند: نقالي، سايه بازي،روحوضي تفاوت داشت ، محصول آشنايي ايرانياني چون ميرزا فتحعلي آخوندزاده و ميرزا آقا تبريزي با ادبيات و فرهنگ غرب بود . آخوندزاده از 1266تا1273 شش نمايشنامه نوشت كه از آن به عنوان تمثيلات ياد ميشود و پس از او ميرزاآقا تبريزي به تبعيت از آخوندزاده پنج نمايشنامه خلق كرد كه اينها نخستين نمونه هاي نمايشنامه نويسي در ايران محسوب ميشوند. «تمثيلات» اثر آخوندزاده نخست به زبان تركي تاليف يافت و ميرزا جعفر قراچه داغي آن را به فارسي برگرداند. در اين نمايشنامه فرم و شكل نمايشنامه نويسي مانند: شخصيت پردازي ، پيرنگ يا طرح، سبك، صحنه پردازي و ... با دقت رعايت شده است. از لحاظ موضوع و محتوي نيز اين آثار: انتقاديِ شديد و تند عليه استبداد سياسي و جامعه خرافاتي و اوهام زاده آن دوره است. كليد واژه¬ها: مشروطه، نمايش نامه، صورت و محتوي، ميرزا فتحعلي آخوندزاده ، ميرزاآقا تبريزي

75939