P 275 1401

Conceptual metaphor in the stories of the second book of the spiritual Masnavi

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

دانشگاه پيام نور مركز تبريز

1399

شهريورماه 1401

194 ص

غني زاده،‌ابوالفضل

محمدي،‌احمد

جلال الدين محمد بلخي معروف به مولوي، مولانا و رومي شاعر فارسي گوي ايراني است. نفوذ وي فراتر از مرزهاي ملي و تقسيمات قومي بوده و اشعار او به طور گسترده اي به بسياري از زبان هاي جهان ترجمه شده است. مولانا آثاري همچون مثنوي معنوي، ديوان شمس، فيه ما فيه، مكتوبات و مجالس سبعه را بر جاي گذاشته است كه مثنوي معنوي مهم ترين اثر وي مي باشد كه اين مجموعه شعر داراي شش جلد است كه بسياري، مثنوي معنوي را يكي از بزرگترين آثار شعر عرفاني مي دانند. مثنوي مولوي، مانند بيشتر مثنوي‌هاي صوفيانه، به صورت عمده از «حكايت» به عنوان ابزاري براي بيان تعليمات تصوف استفاده مي‌كند و شخصيت‌هاي اصلي حكايتها مي‌تواند از پيامبران و پادشاهان تا چوپانان و بردگان باشد. مولانا در اين اثر خود از آرايه هاي مختلفي همچون استعاره مفهومي كه فهميدن يك ايده يا يك حوزه مفهومي بر اساس آن ايده يا حوزه مفهومي ديگرمي باشد، براي زيبا تر شدن داستان هاي خود استفاده كرده است و ما در اين مقاله به بررسي دفتر دوم مثنوي مي پردازيم و هدف ما از اين پژوهش، بررسي استعاره هاي مفهومي موجود در حكايات دفتر دوم مثنوي مي باشد. طبق بررسي هاي انجام شده در اين پژوهش مي بينيم كه شاعر در دفتر دوم مثنوي معنوي از استعاره مفهومي استفاده كرده است. كليد واژه: دفتر دوم مثنوي، استعاره مفهومي، مولانا، حكايت

75749