4501پ

كارشناسي ارشد

روان شناسي

دانشگاه پيام نور گرجستان

1402

116ص.

جهانگيري ، علي

89-95

mothers, cognitive-behavioral therapy, social adaptation, resilience, mental retardation

مقدمه: با توجه به اينكه تعدادي از كودكان يك جامعه را كودكان مبتلا به عقب مانده ذهني تشكيل مي دهد و وجود اين كودكان منجربه، بار رواني بر اعضاي خانواده بخصوص مادر خانواده مي شود، بدين ترتيب، هدف پژوهش حاضر اثربخشي آموزش درمان شناختي رفتاري بر سازگاري اجتماعي و تاب آوري مادران داراي كودكان عقب مانده ذهني مي باشد. روش كار: اين، پژوهش از نوع نيمه تجربي با طرح پيش آزمون- پس آزمون با گروه كنترل با انتخاب تصادفي است. آزمودني هاي پژوهش شامل 30 نفر از مادران داراي كودكان داراي عقب مانده ذهني بودند كه به صورت تصادفي به دو گروه 15 نفره تقسيم شدند. يك گروه در طي 10 جلسه 90 دقيقه اي برنامه آموزش گروهي درمان شناختي رفتاري را دريافت كردند و گروه ديگر، به عنوان گروه كنترل در نظر گرفته شده و در ليست انتظار قرارگرفتند. ابزارهاي اين پژوهش شامل سه نوع پرسشنامه است كه شامل: پرسشنامه جمعيتي، طبي و اجتماعي، پرسشنامه تاب آوري و پرسشنامه سازگاري اجتماعي بل بود. در پايان داده هاي حاصل از بررسي دو گروه به وسيله نرم افزار spssنسخه 26 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. نتايج: اناليز داده ها نشان داد كه، ميانگين نمره تاب آوري اجتماعي در گروه مداخله در پس آزمون نسبت به پيش آزمون بيشتر است، همچنين سازگاري اجتماعي نيز نمره پس آزمون در گروه مداخله نسبت به پيش آزمون معني دار بوده است(p<0.001). نتيجه گيري: بدين ترتيب از نتايج داده ها مي توان نتيجه گرفت كه آموزش رفتار درماني شناختي در افزايش سازگاري اجتماعي و تاب آوري مادران كودكان مبتلا به عقب مانده ذهني موثر است.

1403/03/27

75318