1142 پ

كارشناسي ارشد

جزا و جرم شناسي

دانشگاه پيام نور دامغان

1401

آقاي دكتر ظفري

تبعيد به معني اجبار كردن يك فرد به وسيله حكومت براي جابجايي محل زندگي مي باشد. فردي كه تبعيد شده است نبايد محل تبعيد خود را ترك كند. تبعيد همواره به عنوان ابزار حذف مخالفان در حكومت هاي مختلف رايج بوده است .كيفر تبعيد يكي از مجازات هاي شرعي است كه در نظام حقوق كيفري ايران نيز از مجازات هاي قانوني محسوب مي شود. اين مساله در قانون مجازات سال 1390 هم به عنوان مجازات حد و هم تعزير مشخص شده است .در فقه نيز تبعيد مشروعيت دارد كه برداشتهاي مختلفي نظير دوركردن، حبس كردن ،غرق كردن و... مي توان از آن گرفت. در شرع يا قانون خصوصيات ويژه اي براي محل تبعيد مشخص نكرده است و اين مساله به نظر حاكم يا قاضي مربوط مي شود . در ماده 5 قانون اقدامات تاميني و تربيتي اين مساله ذكر شده است . اين مقاله با روش توصيفي تحليلي به بحث پيرامون مساله تبعيد در حقوق ايران و بين الملل پرداخته است. در خصوص حقوق بين الملل مي توان گفت در 27 مه 1885 در فرانسه براي اولين بار قانون تبعيد بزهكاران به عادت تدوين گرديد كه بعداً مورد اقتباس كشورهاي مختلف از جمله انگلستن، ايتاليا، بلژيك، دانمارك، لهستان، سوئيس، آلمان، نروژ و غيره قرار گرفت . در اين پژوهش تبعيد در فقه ، حقوق و حقوق بين الملل مورد بحث و بررسي قرار گرفته است.

74859