معناشناسي شناختي و كاركرد نظريه آميختگي مفهومي در قصه هاي عاميانه ايراني

در اين پژوهش با عنوان "معناشناسي شناختي و نقش نظريه آميختگي مفهومي در قصه‎هاي عاميانه ايراني" تلاش ما آن است كه با توجه به دستاوردهاي معناشناسي شناختي به طور عام، و نظريه آميختگي مفهومي به طور خاص، تخيل، تصويرسازي و ماهيت پويايي و خلاقيت فرايندهاي ساخت معنا را در قصه‎هاي عاميانه ايراني مورد بررسي قرار دهيم تا شايد از اين رهگذر بتوانيم به تحليل و خوانش دقيق‎تري از اين روايت‎ها دست يابيم. ژ. فوكونيه و م. ترنر در كتاب شيوۀ انديشيدن ما (2002)، چهارچوب نظري آميختگي مفهومي را به تفصيل مورد بحث و بررسي قرار داده‌اند، پژوهش حاضر با توجه به تحقيقات و بررسي‎هاي اين دو انديشمند، نخست رويكرد نظري آميختگي مفهومي را معرفي مي‌كند و سپس بر مبناي آن به توصيف و تبيين چگونگي فرايند معناسازي و شخصيت‌پردازي در 10 قصه از قصه‌هاي عاميانه ايراني كه به صورت تصادفي انتخاب شده‌اند مي‌پردازد. فرض ما اين است كه خلاقيت و پويايي فرايندهاي معناساز موجود در قصه‌هاي عاميانه به استناد انگاره‎هاي نظريۀ آميختگي، تا حد زياد و البته به شكل تازه‎اي، قابل تبيين است. نتايج برآمده از تحقيق مويد اين فرض هستند و نشان مي‎دهند كه نظريه آميختگي مفهومي نه تنها قابليت و ظرفيت كافي براي توصيف خلاقيت و پويايي اين فرايندها را دارد بلكه تبيين متفاوت و تازه‎اي از آنها ارائه مي‎كند.كليدواژگان: فرايند‌هاي معناساز، قصه‌هاي عاميانۀ ايراني. معناشناسي شناختي، نظريه آميختگي مفهومي.

كتابخانه مركزتحصيلات تكميلي

7483