PJ mah / 432

comparative study of the description of nature in the poems of Manochehri and Abu Bakr Sanobari

كارشناسي ارشد

ادبيات عربي

دانشگاه پيام نور مركز مهاباد

1399-1402

1402/10/25

خوب

85 ص.

آزاد مونسي

قادر قادري

چكيده عصر چهارم و پنجم هجري عصر شكوفايي ادبيات عربي به ويژه شعر مي¬باشد و شاعران در اين دوره به دليل رفاه زياد و تشويق خلفا به سرودن اشعار و همچنين بهره¬مندي از طبيعت بسيار زيباي اطرافشان به وصف طبيعت و عناصر آن پرداخته¬اند؛ در اين ميان، شاعراني چون صنوبري و منوچهري، در سروده-هايشان پيوند عميقي بين شعر و طبيعت برقرار كرده¬اند و عناصر طبيعي را به عنوان ابزاري براي بيان و راه حلي جهت ارائه¬ي مقصود خود به كار برده¬اند كه در نوع خود بسيار قابل تأمل و توجه است ضمن اين¬كه مطالعه اوليه شعر اين دو شاعر نشان از وجود تشابهاتي جدي در شيوه پرداختن به طبيعت دارد كه بررسي چند و چون آن مسأله و هدف اصلي اين پژوهش قرار گرفته است. در اين تحقيق كه با روش توصيفي-تحليلي پيش رفته است پس از نگاهي كلي به طبيعت و بررسي تطبيقي ادبيات دو شاعر ايراني و عرب و اشتراكات آن¬ها در استفاده از عناصر طبيعي نتايجي حاصل شده است. از جمله اين نتايج آن¬كه وصف فصول مختلف سال به ويژه فصل بهار و گل¬ها به خصوص گل نرگس و نيز وصف پرندگان در شعر هر دو شاعر از بسامد بسيار بالايي برخوردار است. همچنين شعر آنان از جهت كاربرد صور خيال و عناصر طبيعت و ارتباط عميق و تنگاتنگي كه ميان آنها است، مورد بررسي قرار گرفته است و شاهد اين هستيم كه عناصري چون تشبيه، استعاره و نماد نيز در شعر اين دو شاعر بسامد بالايي را به خود اختصاص داده¬اند. در كنار همه اين¬ها تأثير نگاه توحيدي و ديني بر توصيف اجزاي طبيعت و عناصر آن نيز در جاي جاي شعر اين دو شاعر نمايان است. واژگان كليدي: صنوبري، منوچهري، وصف طبيعت، بهار

1402/11/15

مينو عظيمي

74539