پ.الف.223

كارشناسي ارشد

زبان وادبيات فارسي -زبان وادبيات فارسي

پيام نور شيراز

1397-98

1402/03/16

131ص.

فروزاني، فرزانه

خيرانديش ،سيدمهدي

كتابنامه:ص.130-126

دربررسي حكايات كهن فارسي، گفت‌وگو معمولاً به عنوان عنصري داستاني در كنار ديگر عناصرمورد توجه قرار مي گيرد، در حالي كه نقشي ساختاري و روايي نيز مي توان براي آن در نظر گرفت. در گستره‌ي ادبيات كلاسيك فارسي بخش عمده‌ي كتاب‌ها، داستان و حكايت است و يكي از اين آثارنيز هفت اورنگ است كه جامي درآن كاركردهاي روايي گفت‌وگو را به نمايش گذاشته‌است. در اين پژوهش به بررسي عنصر گفت وگو در حكايات اين كتاب با رويكردي به سه مثنوي سلسله الذهب، تحفه الاحرار و سبحه الابرار پرداخته ايم؛ نحوه‌ي به كارگيري اين عنصر از سوي نويسنده در حكايات كتاب هفت اورنگ بررسي شد و انواع گفت‌وگو، ويژگي‌هاي گفت وگو ووظايف و كاركردهاي روايي گفت وگو، تحليل و واكاوي شد. همچنين پژوهش حاضر نشان مي-دهد كه اين كاركردهاي روايي گفت‌وگو با اهداف تعليمي هفت اورنگ جامي ارتباطي تنگاتنگ دارد. باتوجه به آن‌چه از اين تحقيق حاصل شد مي توان گفت كه گفت‌وگوها در هفت اورنگ جامي ساختار روايي را پيروي مي‌نمايند. مهم‌ترين نقش‌هاي روايي گفت‌وگو در هفت اورنگ عبارتند از: پيشبرد، بسط و تكميل خط داستاني، بيان روابط سببي، برجسته كردن تقابل‌ها، كاركرد تعليمي و تفسيري وشخصيت پردازي. از سوي ديگر عنصر گفت وگو در هفت اورنگ جامي بسامد بالايي دارد كه مي¬توان نتيجه‌ي اهداف تعليمي آن دانست. اين اهداف، جامي را به استفاده از سخن گفتن مستقيم از سوي خود يا شخصيت‌ها واداشته است.

73338