1087 پ

كارشناسي ارشد

برنامه ريزي درسي

دانشگاه پيام نور دامغان

1401

1401/6/23

دكتر عفت عباسي

هدف پژوهش حاضر مقايسه تاثير روش تدريس مشاركتي و روش تدريس مسئله محور در محيط يادگيري الكترونيكي بر خودكارآمدي تحصيلي و خودتنظيمي در دانش آموزان پسر پايه دهم شهر هيرمند بود. اين پژوهش از نوع كاربردي و روش آن شبه تجربي بود. جامعه آماري كليه دانشآموزان پسر پايه دهم شهرهيرمند(307 نفر) بودند كه پس از اجراي پرسشنامه خودكارآمدي تحصيلي و خود تنظيمي تعداد 60 نفر از آنهايي كه نمره كمتر از ميانگين كسب كرده بودند به طور تصادفي به عنوان نمونه انتخاب و در سه گروه 20 نفري قرار گرفتند. سپس به طور تصادفي يكي از گروه ها به روش تدريس مشاركتي، گروه ديگر به روش تدريس حل مساله محوراختصاص يافته و گروه سوم به عنوان گروه كنترل در نظر گرفته شد. مداخله آموزشي طي 13 جلسه براي گروههاي آزمايش در فضاي مجازي اجرا شد.ابزارهاي پژوهش، پرسشنامههاي خودتنظيمي پينتريچ و ديگروت(1990) و مقياس خودكارآمدي تحصيلي مظاهري و صادقي (1394) بودند. روايي محتوايي پرسشنامه تاييد و پايايي آنها با استفاده از آلفاي كرونباخ براي پرسشنامهي خود تنظيمي 0.742 و مقياس خودكارآمدي تحصيلي 0.727 برآورد گرديد. جهت بررسي فرضيات پژوهش از آزمون تحليل كواريانس چندمتغيري، آزمون تحليل واريانس و آزمون t مستقل استفاده شد. يافته هاي پژوهش نشان داده است كه فرضيه اصلي پژوهش تاييد شده و روش تدريس مشاركتي و روش تدريس مساله محور بر خودتنظيمي و خودكارآمدي تحصيلي دانش اموزان موثر بوده اند. تاثير روش تدريس مشاركتي بر تقويت خودتنظيمي و خودكارآمدي تحصيلي دانش اموزان تاييد شد. همچنين تاثير روش تدريس مساله محور بر خودكارآمدي تحصيلي تاييد ولي بر خودتنظيمي رد مي شود. همچنين بين خودكارآمدي تحصيلي و خودتنظيمي برحسب روش تدريس مشاركتي و روش تدريس مساله محور تفاوت معنادار بوده است

70948