AZ 68

Analyzing the use of Vague Language in Political Context: The Case of President Rouhani and PM Boris Johnson

كارشناسي ارشد

آموزش زبان انگليسي

دانشگاه پيام نور مركز نجف آباد

1399

1399/10/29

سعيدي، مسعود

فرنيا، مريم

Pragmatic ambiguity , President Rouhani , PM Boris Johnson , , Political discourse , Vague language

هدف تحقيق حاضربررسي شكل و عملكرد زبان مبهم به كار گرفته شده درسخنراني هاي نخست وزير بوريس جانسون و رئيس جمهور حسن روحاني در گفتمان سياسي گفتاري آنها بود. به همين منظور ، دو پيكره شامل سخنراني هاي دو سياستمدار در بازه ي زماني 2018 تا 2020 مورد بررسي قرار گرفت. پيكره سخنراني دكتر روحاني 17000كلمه بود و پيكره ي سخنراني سياستمدار انگليسي 16800 كلمه بود. مدل ژانگ(2011) از عناصر زبان مبهم براي شناسايي عناصر زباني مبهم استفاده شد. نتايج نشان داد كه شش طبقه بندي زبان مبهم ارائه شده توسط ژانگ (2011) توسط هر دو سياستمدار به كار رفته است. نتايج نشان داد كه بيشترين گروه زبان مبهم كه توسط رئيس جمهور روحاني استفاده مي شود ، اسامي مبهم و متعاقب آن شناسه هاي دسته مبهم (Boosters) و كميت هاي مبهم است. از شناسه هاي دسته مبهم (Extenders) ، Downtoners و نرم كننده ها به ترتيب كمتر از 10٪ استفاده شد. از طرف ديگر ، بيشترين مقوله زبان مبهم در سخنراني بوريس جانسون ، دسته مقادير تعيين كننده مبهم و متعاقب آن شناسه هاي دسته مبهم (Boosters) و كمي كننده هاي مبهم بود. علاوه بر اين ، كاهش دهنده ها و شناسه هاي دسته مبهم (توسعه دهندگان) كمتر از ساير دسته هاي زبان مبهم رخ مي دهد. سرانجام ، كمترين رده زبان مبهم نرم كننده ها بود. نتايج يك آزمون خي chi-square تفاوت معناداري بين مجموعه گفتاري اين دو سياستمدار از نظر مقوله هاي مختلف زبان مبهم (05/0> p) ، به استثناي دسته مبهم نرم كننده ها (05/0> p) نشان داد. از نظر عملكرد ، مشخص شد كه اين دو سياستمدار براي اهداف محافظت از خود ، مسائل مربوط به قدرت و ادب ، با دادن اطلاعات مناسب و همچنين تخفيف ، از دسته هاي مبهم زبان استفاده مي كنند. نتايج مطالعه حاضر كاربردهاي زيادي براي فراگيران زبان دوم ، دانشجويان ، سياست گذاران دارد.

1401/09/08

70154