24714پ

Master's thesis in the field of Arabic language and literature

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات عربي

دانشگاه پيام نور مركز تهران جنوب

1398-1399

1401/04/15

عالي

126ص

اصل ركن آبادي،ليلي

احمدي،علي

121-126ص

Arabic language, Nahj al-Balaghah, lexicon literature, style Payam Noor university

دانشگاه پيام نور مركز تهران جنوب

زبان عربي، زبان فصيح و جامعي ميباشد و از آن¬جايي كه نهج البلاغه در كمال فصاحت و بلاغت بعد از قرآن واقع شده است. توجّه و اهتمام به لغات به كار برده شده در اين كتاب جامع كه ممكن است ذهن ناقص انسان را دچار تناقض كند بسيار مهم است و در فهم هرچه بيشتر كلام امام علي (ع) كمك بسزايي ميكند. هدف از اين تحقيق تبيين و روشن شدن واژگاني است كه امامعلي (ع) در موقعيت و مكان خاصي براي فهم بيشتر مردم فرمودهاند ولي ممكن است خواننده را دچار اشتباه كند، ميباشد. روش اجرا و انجام پژوهش به صورت توصيفي با ذكر شواهد و مستندات موجود در كتابهاي ادبيات عرب و تفسير، ترجمه و شرح بر كتاب نهج البلاغه نوشته شده است. نتايج نشان داده است كه حضرت علي (ع)، در بيشترين مواردي كه اسلوب تهكّم در كلامشان به چشم ميخورد، هدفي تنبيهي را پيش رو داشته و سعي در هشيارسازي مخاطبان خود داشتهاند؛ هرچند كه در برخي موارد نيز كه از بيداري بعضي افراد نااميد شدهاند، صرفاً با هدف تَنَبّه آنها، از اين اسلوب استفاده نمودهاند. بيشترين نمونههاي تهكّم در بين خطبههاي نهجالبلاغه ديده شد و پس از آن، نامههاي حضرت، اين اسلوب را به خود اختصاص داده است. در بسياري از موارد استفاده حضرت از اين اسلوب، درمييابيم كه گاهي لازم است كه براي نيل به هدفي بالاتر كه جنبه¬ي تربيتي دارد، پا را از گليم ادب فراتر گذاشت و با زباني نيشدار و طعنهآميز، كساني را كه مستحق ملامت هستند، به باد تمسخر و انتقاد گرفت؛ چه بسا مواردي كه جز به كمك يك طعنه، نميتوان كسي را به سعادت رساند.

1401/08/22

تهران جنوب

69659