14036پ

كارشناسي ارشد

فيزيك هسته اي

تهران شرق

1401

صحافي شده ندارد

علي اصغر شكري

دانشگاه پيام نور مركز تهران شرق

در طي دو دهه گذشته، استفاده از ميكرو و نانو ذرات مغناطيسي در كاربردهاي بيوپزشكي در بين محققين افزايش يافته است. در ابتدا، از اين ذرات به عنوان مواد كنتراست در تصويربرداري رزونانس مغناطيسي (MRI) و براي مرتب سازي سلول هاي مغناطيسي و آزمايش ايمني در آزمايشگاه-هاي آسيب شناسي استفاده مي شد. ولي در سال هاي اخير و با توسعه دستگاههاي اندازه گيري و سنتز، از آنها در روش هايپرترمال (گرمادرماني) براي از بين بردن تومورهاي سرطاني و انتقال و هدايت كنترل شده داروها و ژن هاي درماني به صورت موضعي استفاده مي كنند. با اينكه موفقيت-هاي زيادي در اين موردبه دست آمده است ولي كاربردهاي بيشتري هنوز از آن مي توان به ويژه در مورد درمان سرطان از طريق هدف گيري تومور انتظار داشت. نانوذرات، مخصوصاً نانوذرات مغناطيسي در اين عرصه بخش وسيعي را به خود اختصاص داده‌اند و در حيطه‌هاي مختلف علمي و صنعت وارد شده‌اند. از ميان مواد مغناطيسي، نانوذرات مغناطيسي بر پايه آهن به دليل خواص منحصر به فردي كه دارند كاربردهاي فراواني شامل محيط‌هاي ثبت مغناطيسي، آهنرباهاي دائمي، جوهرهاي مغناطيسي و در پزشكي مانند تصوير برداري تشديد مغناطيسي، هايپرترميا و دارورساني هدفمند پيدا كرده‌اند. در اين پايان نامه، در ابتدا ما قصد داريم كه تركيبات و آلياژهاي مورد نظر را مطالعه و خواص فيزيكي مرتبط با آنها را دريابيم. در ادامه، بحث بكارگيري آنها را در درمان بعضي از بيماريهاي صعب العلاج از طريق انرژي گرمايي مربوط به آنها مورد مطالعه قرار دهيم. چالش عمده در استفاده بيولوژيك اين نانومواد، سميت اين نانوذرات مي‌باشد كه به دليل واكنش‌پذيري بالايي كه دارند در محيط‌هاي بيولوژيك مانند بدن با عناصر ديگر واكنش داده و خطراتي را به همراه خواهند داشت؛ لذا وجود يك پوشش بيوسازگار به شكل پوسته روي اين نانوذرات علاوه بر از بين بردن سميت ذرات، واكنش پذيري آنها را كاهش داده و با گروههاي عاملي ايجاد كننده در سطح امكان اتصال به بيومولكولها را امكانپذير مي‌سازد. براي اين منظور، نانوذرات با يك پوسته بيوسازگار مانند پلي وينيل الكل (PVA) يا دكستران، پوشش‌دار مي‌شود. بعد از انتقال نانوذرات مغناطيسي به موضع مورد نظر، تحت يك ميدان مغناطيسي متناوب، گرمايي توليد مي‌كند كه مقدارش (سطح زير منحني پسماند) قابل محاسبه است. اين گرما در كاربردهاي گسترده درماني مورد استفاده قرار مي‌گيرد. درمان تومور با استفاده از توليد گرما بوسيله نانوذرات مغناطيسي از طريق اعمال يك ميدان مغناطيسي متناوب خارجي با فركانس راديويي (RF) را گرمادرماني (هاپرترمياي) مغناطيسي گويند. هايپرترميا (گرما درماني) يك روش درماني مورد استفاده در درمان سرطان است كه در آن با بالا بردن درجه حرارت بافت هاي بدن در حدود° C 43-41 از طريق استفاده از انرژي الكترومغناطيسي، طي يك دوره زماني تعريف شده، سلول هاي سرطاني از بين مي روند.

69290