هدف: امروزه همه گيري بيماري كووئيد-19 يكي از دلايل اصلي ممانعت از انجام ورزش به دليل محدوديت هاي وضع شده در جامعه است. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسي تاثير ميزان فعاليت بدني بر شدت بيماري مبتلايان به كووئيد-19 بود.
روششناسي پژوهش: اين مطالعه تجربي و گذشته نگر، از ميان افراد مبتلا به ويروس كرونا مراجعه كننده به بيمارستان شهداي نفت دشت آزادگان كه با اثبات تست PCR مثبت يا تست Raped ارجاع داده شده بودند 300 بيمار بطور تصادفي و به صورت در دسترس انتخاب شدند. براي تمامي بيماراني كه تست Raped داده بودند مجددا تست PCR گرفته شد، عكسبرداري قفسه سينه، سي تي اسكن ريه، آزمايشات روتين استفاده شد. در اين مطالعه ما به بررسي ارزش تشخيصي ماركرهاي ثابت شده در وضعيت التهابي مثل نسبت نوتروفيل ها به لنفوسيت ها و CRP و تستهاي كبدي و ميزان قند خون, ميزان گلبولهاي سفيد و آنزيم لاكتات دهيدروژناز و شمارش سلولهاي خونيCBC و محاسبه ميزان سطح اشباع اكسيژن SOP2 بيماران پرداختيم.
يافتهها: نتايج حاصل از آزمون همبستگي اسپيرمن نشان داد بين ميزان فعاليت بدني در دو گروه فعال و غير فعال با درگيري ريه ها، LDH و %SPO2 ارتباط معني داري وجود ندارد (05/0
P). همچنين، در رابطه با متغير درگيري ريه ها، LDH، WBC، total bile و %SPO2 مدل رگرسيوني نتوانسته است، نسبت به حالت تصادفي، واريانس متغير وابسته را بيشتر توصيف كند.
نتيجهگيري: اثرات فعاليت بدني بر سيستم بدني توسط مطالعات مستند شده است. اما در رابطه به همه¬گيري بيماري COVID-19 در اين مطالعه نشان داد كه فعاليت بدني با شاخص هاي درگيري ريه¬ها، WBC، totalbili، LDH و SPO2% همبستگي معناداري با فعاليت بدني نداشتند. هرچند مطالعات هر يك از اين فاكتور ها را براي ارزيابي از شدت بيماري و مرگ و مير در بيمارستان در بيماران مبتلا به COVID-19 مفيد دانسته اند.