4155پ

The relationship between self-compassion and mindfulness with spiritual well-being with the mediation of positive emotion in male students of the second secondary school

كارشناسي ارشد

روانشناسي عمومي

دانشگاه پيام نور نوشهر

1400

1400/11/06

خيلي خوب

116ص.

ترخان ، مرتضي

78-85

self-compassion, mindfulness, spiritual well-being, positive excitement

اين پژوهش با هدف بررسي رابطه بين شفقت به خود و ذهن آگاهى با بهزيستى معنوى با ميانجيگرى هيجان مثبت در دانش آموزان پسر دوره متوسطه دوم انجام شد. روش پژوهش حاضر توصيفي از نوع همبستگي بود و جامعه آماري آن متشكل بود از كليه دانش آموزان پسر متوسط دوم شهر رحيم آباد در سال تحصيلي 1400-1399 به تعداد 400 نفر. نمونه آماري با توجه به جدول مورگان 196 نفر مشخص و با استفاده از پرسشنامه هاي مجازي و بصورت در دسترس انتخاب شدند. داده هاي مورد نياز با استفاده از پرسشنامه هاي شفقت به خود نف (2003)، ذهن آگاهى بائر و همكاران (2006)، بهزيستى معنوى دهشيري و همكاران (1392) و هيجان مثبت واتسون و همكاران (1988) گردآوري و با استفاده از رگرسيون خطي در متن تحليل مسير و توسط نرم افزار AMOS 21 تحليل شد. نتايج نشان داد متغيرهاي پيش بين و ميانجي توانايي پيش بيني 0.46 (0.05 > p) از واريانس بهزيستي معنوي و متغيرهاي پيش بين توانايي پيش بيني 0.48 (0.01 > p) از واريانس هيجان مثبت را بصورت مثبت داشته است. نتايج حاصل از برآورد مدل پژوهش نشان داد بين شفقت به خود و بهزيستي معنوي و بين ذهن آگاهي و بهزيستي معنوي نه در حالت استاندارد و نه در حالت غير استاندارد رابطه معناداري وجود ندارد. شفقت به خود از طريق هيجان مثبت در حالت استاندارد به ميزان 0.02 واحد در تبيين واريانس بهزيستي معنوي بصورت مثبت و مستقيم تاثير دارد (0.01< p). همچنين ذهن آگاهي از طريق هيجان مثبت در حالت استاندراد به ميزان 0.17 واحد در تبيين واريانس بهزيستي معنوي بصورت مثبت و مستقيم تاثير دارد (0.05< p).

1401/06/19

67590