سياست خارجي ايران در زمان مظفرالدين شاه قاجار (1285-1275 هجري شمسي، 1907-1897 ميلادي)

Iran's foreign policy during the time of Muzaffar al-Din Shah Qajar (1285-1275 AH, 1907-1897 AD)

كارشناسي ارشد

تاريخ: ايران اسلامي

مركز ايلام

1398

1400/12/24

عالي

1منبع/121ص

سهراب زاده، عباس

شيخ محمدي، عليرضا

از ص 116 تا ص 119

اين تحقيق با هدف بررسي سياست‌هاي خارجي دوره مظفرالدين شاه قاجار انجام شد. با به سلطنت رسيدن مظفر الدين شاه از آنجا كه طرح‌هاي اصلاح مالي با شكست و ناكامي روبرو شد و افرادي همچون مورگان شوستر آمريكايي نتوانستند قروض دولت را از طريق اخذ ماليات بپردازند، لذا تحصيلات مالياتي همچنان ادامه يافت. افزايش فشار‌هاي مالياتي كه از نتايج مهم اخذ قروض خارجه بود، در اواخر دوره قاجار توام شد با بحران‌هاي اقتصادي و اجتماعي، مانند بروز قحطي و شيوع امراض گوناگون به علاوه هرج و مرج سياسي ناشي از بروز جريان مشروطه نيز اوضاع را وخيم‌تر از گذشته مي‌شود. شاه قاجار (مظفرالدين شاه و. .) به دليل خالي بودن خزانه مي‌كشور و براي جبران كسر بودجه از يك طرف تأمين هزينه‌هاي گزاف سفر خود به فرنگ از طرف ديگر، قرارداد‌هايي را به سود اين كشور‌ها منعقد كرد. اين امتيازات به سود جامعه بازرگاني دو كشور انگلستان و روسيه و به ضرر تجار ايراني و تجارت ايران بود كه نتيجه‌اي جز فقر اقتصادي و تنگدستي و تحصير بازرگانان ايراني در بر نداشت. بدين ترتيب نفوذ بيگانگان كه ابتداي سلطنت قاجار شايد بيشتر جنبه نظامي و سياسي داشت، در اواخر دوره قاجار كاملاً جنبه اقتصادي و مالي پيدا كرده بود. اين وضعيت همان شرايط و اوضاعي بود كه به قول ادوارد براون حالت «نيمه محاصره‌اي» ناميده مي‌شد. البته فقر عمومي» پديده‌اي جديد در حيات اجتماعي و اقتصادي ايران نبود، اما آن چه كه كاملاً تازگي داشت، اين بود كه از سلطنت مظفرالدين شاه اين پديده، همراه با دخالت‌هاي فزاينده اجانب و اعطاي امتيازات تجاري و اقتصادي به آن‌ها واحد قرضه‌هاي متعدد، تجربه مي‌شد. يكي ديگر از آثار اجتماعي و اقتصادي روابط يك طرفه با روس و انگليس در دوره مظفرالدين شاه و افزايش ماليات‌ها» بود و ناكارآمدي و عدم محبوبيت دولت مركزي در آستانه انقلاب مشروطيت باعث نا اميني در مرز‌هاي كشور شد كه مشكلات زيادي بوجود آورد كه در اين تحقيق به طور مفصل بحث شده است.

4 فصل

1401/01/20

65932