pk8

Iran-Italy relations in Qajar period

كارشناسي ارشد

تاريخ: تاريخ ايران اسلامي

مركز كرمانشاه

1397

1399/11/25

خوب

95ص

دهنوي، نظامعلي

يوسفي، عثمان

87-94

قدمت روابط سياسي ايران و ايتاليا به دوران اشكانيان بازميگردد. در آن هنگام ايران و روم دو قدرت بزرگ جهاني بودند كه با سقوط امپراطوري روم و انقراض سلسله ساساني ، روابط دو كشور نيز براي مدتي دچار ركود شد قدمت و ديرينگي آنهاست و ايران و ،اما دوباره در دوران صفويه اوج گرفت . يكي از موارد اهميت روابط كشورها ايتاليا از بيشترين قدمت در تاريخ مناسبات خارجي برخوردار هستند. اين ديرينگي تا جايي است كه برخي پزوهشگران تاريخ مناسبات ايران و ايتاليا را مطابق و مترادف با تاريخ مناسبات شرق و غرب جهان مي دانند. بر اساس اسناد و مدارك موجود ميتوان گفت تاريخ روابط دو كشور قدمتي به درازاي بيش از بيست سده دارد؛ بيست سده اي كه اين دو سرزمين را نماينده فرهنگي و تمدني شرق و ديگري را نماينده فكري و تمدني غرب قرار داده است. هنر و مدنيت بشري را نشاط و غنا ، ايران و ايتاليا به عنوان دو ملت بزرگ و صاحب تمدن، تاريخ انديشه بخشيده اند. رابطه تاريخي و فرهنگي كشور كهن و صاحب تمدن ايران با ملت بزرگ روم كه ايتالياي امروز وارث آن است، تاريخي بسيار ممتد و كهن دارد. اين رابطه از همان روزهايي آغاز مي شود كه اين دو سرزمين همسايه دانشمندان و انديشمندان معاصر ايتاليا هرگز از توجه به ايران ، بودند. از گذشته هاي دوركه بگذريم در عصر جديد و تمدن آن غافل نبوده اند. روابط رسمي ميان ايران و ايتاليا به شيوه امروزي پس از اتحاد دولتشهرهاي ايتاليا و در زمان پادشاهي ناصرالدين شاه قاجار در ايران، آغاز شد. دو كشور سفارتخانههاي خود را در تهران و رم افتتاح كردند و به دربار اما روسيه و انگليس كه بر همه اركان سرزمين و دربار ايران تسلط داشتند، به رقيبي ،يكديگر سفير گسيل داشتند چون ايتاليا اجازه و امكان خودنمايي ندادند. از اين رو روابط ايران و ايتاليا از آغاز تا پايان قاجاريه گسترش چنداني نيافت و در چند زمينه، محدود ماند. بر همين اساس، هدف اين نوشته، شناسايي ابعاد مختلف روابط دو كشور در زمينه هاي سياسي، اقتصادي و فرهنگي از آغاز در دوره ناصرالدين شاه تا زمان انقراض قاجاريه و برآمدن پهلوي، با توجه به شرايط و مختصات زماني و مكاني آن دوره است.

1400/10/10

اسدي

64870