1295 9911 BP

The Laws and Procedures of Divorce in Imamieh Jurisprudence and Iranian Law and Civil Law

كارشناسي ارشد

الهيات - فقه و مباني حقوق

مركز ساري

1399

99/11/20

نمره 17/75

104ص.

حسن مبيني

عباس حاجيها

99-102

Marriage , Engagement , Address , Imami Jurisprudence , Civil Law

در اين تحقيق به بررسي احكام و آداب خواستگاري در فقه اماميه و حقوق ايران پرداخته شده است. از آنجا كه خواستگاري و نامزدي مقدمه اي براي امر سرنوشت ساز و خطير ازدواج است، فقهاي مذاهب اسلامي و از جمله فقه اماميه با در نظر گرفتن اين نكته و همچنين با توجه به مسائلي همچون لزوم آگاهي و شناخت طرفين از اوصاف و خصوصيات يكديگر با توجه به حفظ حريم شخصي طرفين، مساعدت به زن و مرد در انتخاب صحيح و خردمندانه، استمرار بنيان خانواده و ايجاد صفا و مودت ميان زوجين به اظهار نظر و بيان احكام و مسائل زن و مرد در دوران خواستگاري پرداخته اند. اين تحقيق به شيوه توصيفي تحليلي به بررسي - اين موضوع پرداخت و نتايج به دست آمده بيانگر اين است كه به لحاظ حقوقي خواستگاري به واقع ايجابي است از سوي خواستگار )مرد( كه با پذيرش آن از سوي خواستگاري شده )زن( وعده نكاح صورت مي پذيرد و نامزدي تحقق مي يابد. شارع مقدس نگريستن مرد به زني كه قصد ازدواج با وي را دارد مشروعيت بخشيده است اما خواستگاري از بانواني كه همسر شرعي و قانوني دارند و بانواني كه در دوران عده به سر مي برند ممنوع مي باشد. خواستگاري از زني كه به شخص ديگري پاسخ مثبت داده، در فقه اماميه دو ديدگاه وجود دارد. عده اي از فقهاي اماميه قائل به حرمت شده اند، اما مطابق قول مشهور اماميه، خواستگاري شخص دوم كراهت دارد. خواستگاري زن از مرد، حالت ديگري است كه در فقه اماميه منعي براي آن وجود ندارد

1400/10/07

عاليه اسماعيلي

64803