17

Modeling the periodic development of cities and finding its roots using GIS (Case study: Sanandaj city)

كارشناسي ارشد

جغرافياي شهري گرايش: برنامه ريزي شهري

پيام نور مركز بيجار

1397

1397/10/30

16/67 (شانزده و شصت و هفت صدم)

130 ص

اميريان، سهراب

كرمي، محمدرضا

124-128 ص

Periodic Development, GIS, Remote Sensing, Sanandaj

دانشگاه پيام نور مركز بيجار

تعيين الگوهاي فضايي و زماني رشد شهري به يكي از مهمترين چالش ها در نظارت و ارزيابي روندهاي فعلي و آينده مسئله رشد شهري تبديل شده است.سيستم پردازش تصاوير ماهواره اي كشور تحت وب گوگل ارث انجين در بين برنامه ريزان شهري و سياستگذاران به عنوان ابزاري مفيد براي استخراج اطلاعات بيوفيزيكي در مورد محيط شهري از جمله نگاشت پوشش و كاربري اراضي، توصيف و تحليل مورفولوژي شهري و مشخصه هاي آن شناخته شده است. شهر سنندج در چند دهه اخيربدليل افزايش جمعيت ، و با شروع مشكلات اقتصادي جامعه و در نتيجه آن مهاجرت هاي روستايي و الحاق روستاهاي مجاور به عنوان مناطق حاشيه نشيني در جريان توسعه فيزيكي شهر موجب توسعه نامتناسب شهر شده است. لذا اين پژوهش با هدف ارائه مدلي براي شبيه سازي توسعه ادواري شهر سنندج با استفاده از سيستم اطلاعات جغرافيايي و سنجش از دور وبررسي و تحليل علت توسعه شهر سنندج در دهه هاي (1355-1365-1375-1385-1395) انجام شد.نتايج نشان مي دهد كه كمترين توسعه كالبدي شهر سنندج در دهه (1365-1355) بوده است و بيشترين توسعه فضايي – كالبدي شهر در دهه (1375-1365) بدليل رشد شهرنشيني و افزايش نرخ رشد جمعيت اين دوره است.اما در دهه (1385-1375) توسعه فضايي-كالبدي بيشتر به صورت هدايت شده صورت گرفته است و در دهه (1395-1385) توسعه فضايي-كالبدي شهر سنندج نسبت به دهه هاي قبل با كاهش همراه بوده است، توسعه شهري در اين دهه به صورت عمودي سازي بوده است و بيشتر توسعه شهري بدليل افزايش قيمت زمين و فقر اقتصادي و مهاجرت روستاييان از روستاههاي اطراف موجب گرايش به سمت حاشيه نشيني شد.وروند توسعه فضايي شهر سنندج طي دههاي اخير به صورت طولي در امتداد محور سنندج-كرمانشاه به صورت احداث شهرك هاي بهاران ويلاشهر وشهرك زاگرس بوده است. نتايج حاصل از بررسي توسعه فيزيكي شهر سنندج (ويژگي هاي توپوگرافي، وضعيت و جهات شيب، وضعيت گسل ها و زمين هاي كشاورزي)نيز نشان مي دهد كه محدوده هاي مناسب توسعه شهري محدود است.چنين نتيجه اي بيانگر اينست كه در محدوده مورد مطالعه نمي توان جهت و يا پهنه خاصي را براي توسعه شهر در نظر گرفت، بلكه توسعه آتي شهر با رعايت پارامترهاي در نظر گرفته شده به صورت هسته هاي متعدد امكان پذير است.

1400/09/14

64080