HT mah / 170

Freeway routing and leveling based on environmental factors using remote sensing and GIS (Case study: Tabriz-Urmia freeway)

كارشناسي ارشد

جغرافيا گرايش آمايش شهري

دانشگاه پيام نور مركز مهاباد

1398-1400

1400/4/20

خوب

116 ص.

محمود هوشيار

اسماعيل صفرعليزاده

چكيده طراحي اوليهي مسير يا مطالعات فاز صفر، يكي از مهم ترين مراحل راه سازي است كه در طي آن محل عبور راه، پيش از شروع ساخت، از جنبههاي مختلف بررسي شده و ايمنترين و اقتصاديترين موقعيت احداث راه شناسايي ميشود. آناليز تعيين كوتاهترين مسير همواره به عنوان يكي از كاربرديترين مسائل در آناليزهاي مكاني حمل و نقل و همچنين سرويسهاي مكان مبنا شناخته ميشود. با توسعه و پيشرفت سيستمهاي آناليز اطلاعات مكاني، الگوريتمهاي مختلفي براي مسيريابي بهينه، با توجه به پارامترهاي موثر و خصوصيات مختلف جادهها ارائه شده است. امروزه با گسترش شهرها و افزايش جمعيت شهري، يكي از مهمترين مشكلات مردم يافتن راه حلي براي كاهش طول و زمان سفرهاي درون شهري و برون شهري ميباشد. در اين ميان نقش سيستمهاي اطلاعات مكاني به عنوان علم و ابزار مديريت و تحليل اطلاعات مرتبط با مكان، روز به روز گسترش پيدا كرده و از اهميت بسياري برخوردار است. به همين دليل لازم است كه در فرآيند مسيريابي بهينه جاده از فناوري هاي نويني مانند GIS استفاده گردد. بهينه سازي، يك فعاليت مهم و تعيين كننده در طراحي است. طراحان زماني قادر خواهند بود طرحهاي بهتري توليد كنند كه بتوانند با روشهاي بهينه سازي در صرف زمان و هزينه طراحي صرفه جويي نمايند. هدف از بهينه سازي، يافتن بهترين جواب قابل قبول، باتوجه به محدوديتها و نيازهاي مسئله است. براي يك مسئله، ممكن است جوابهاي مختلفي موجود باشد كه براي مقايسه آنها و انتخاب جواب بهينه، تابعي به نام تابع هدف تعريف ميشود. انتخاب اين تابع به طبيعت مسئله وابسته است. در اين پايان نامه روشي ارائه شده است كه بر اساس آن ميتوان مسيري بهينه از نظر زيست محيطي، اقتصادي و همچنين فني از شهرستانهاي اروميه و تبريز پيشنهاد نمود. لذا با در نظر گرفتن وضعيت زمين شناسي (سازند، گسل ها)، آبراهه ها، توپوگرافي (شيب، ارتفاع)، پوشش گياهي، كاربري اراضي، تراكم جمعيت و مناطق حفاظت شده به طراحي كوتاهترين مسير با صرف كمترين هزينه بين اين دو نقطه پرداخته خواهد شد. در اين تحقيق، ابتدا لايه هاي اطلاعاتي مورد نياز براي مسيريابي از منابع مختلف جمع آوري شده، سپس با استفاده از فرآيند تحليل سلسله مراتبي فازي (FAHP) لايه هاي ذكر شده وزن دهي ميشوند. در نهايت مسير بهينه با استفاده از الگوريتم حداقل هزينه تعيين ميگردد. پياده سازي الگوريتمهاي حداقل هزينه نشان دهنده آنست كه مسير طراحي شده با استفاده از الگوريتم حداقل هزينه 5 كيلومتر كوتاه تر از مسير موجود مي باشد. از نظر هزينه احداث نيز مسير طراحي شده با اين الگوريتم 32 درصد نسبت به مسير موجود هزينه كمتري برخوردار است. لذا نتايج بدست آمده نشان ميدهند كه مسيرهاي طراحي شده از نظر هزينه (زيست محيطي، اقتصادي و فني) و طول، كاهش چشمگيري را نسبت به مسير موجود و مسير آزادراه پيشنهادي اداره راه و شهرسازي استان دارا بوده و از ميان دو الگوريتم بهينه يابي پياده سازي شده جهت مسيريابي، الگوريتم حداقل هزينه داراي دقت بالاتري است. نتايج بيان شده نشانگر آنست كه مسير ارائه شده، باعث صرفه جويي در زمان و هزينهي طراحي و ساخت راه ميشوند. كلمات كليدي: مسير يابي، سنجش از دور، تحليل شبكهاي ، زيست محيطي، روش فازي، آزادراه تبريز-اروميه

1400/6/7

مينو عظيمي

62751