1399 الف2ب8 9906 BF

كارشناسي ارشد

روان شناسي عمومي

آمل

1396-1399

1399/06/30

خوب

دكتر انسيه بابايي

هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي آموزش خوددلسوزي بر سرمايه روانشناختي و خودمراقبتي در بيماران دياليزي بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه مراجعه كننده به بيمارستان دكتر لبافي نژاد شهر تهران در سال 1399 بود. از ميان جامعه آماري، با استفاده از روش نمونه گيري در دسترس ابتدا پرسشنامه‌ سرمايه روان‌شناختي لوتانز (2007) و پرسشنامه رفتارهاي خودمراقبتي ماس موريس (2002) بر روي 150 بيمار اجرا شد و در ادامه بعد از جمعآوري پرسشنامهها و بررسي نتايج، تعداد 30 نفري كه از لحاظ متغيرهاي پژوهش پايينترين نمره را كسب كردند و داراي ملاك‌هاي ورود و خروج بودند نمونه آماري را تشكيل دادند. اين 30 نفر به طور تصادفي در 2 گروه 15 نفره آزمايش و كنترل گزينش شدند كه گروه آزمايش، آموزش خوددلسوزي را دريافت كرد و گروه كنترل در ليست انتظار قرار دارند. همچنين براي تجزيه و تحليل دادهها از تحليل كوواريانس و براي تسريع در نتايج حاصله از نرم افزار SPSS24 استفاده شد. نتايج پژوهش نشان داد كه آموزش خوددلسوزي به طور معناداري منجر به افزايش سرمايه روانشناختي و مؤلفههاي آن (خوشبيني، تابآوري، خودكارآمدي، اميدواري) و افزايش خودمراقبتي در بيماران دياليزي ميشود. در نتيجه ميتوان گفت آموزش خوددلسوزي رويكرد مناسبي جهت افزايش سرمايه روانشناختي و خودمراقبتي در بيماران دياليزي بود.

1400/02/27

اشرف عبداله زادگان

62255