3982پ

Investigation of the Beloved Face in Shahriar Divan

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

دانشگاه پيام نور گناباد

1399

1398/11/13

140ص.

خاتمي پور ، حامد

صادقي ، محسن

129

sonnet, love, prince, lover, divan of poetry

در اين پژوهش سيماي معشوق در اشعار شهريار مورد بررسي قرار گرفته است. عشق در ادب فارسي سابقه ي ديرينه اي داشته و همواره يكي از مهمترين مضمون هاي شاعران بوده است. معشوق در غزل شهريار انعكاس زيادي داشته است، زيرا معشوق او زميني بوده و با روح و جسم خود، عشق را درك كرده است. اكثر اشعار شهريار جريان هاي دوران عاشقي او را بازگو مي كند. مضمون اشعار عاشقانه ي او؛ زيبايي معشوقه، پاكدامني، نامهرباني، بي وفايي، خاطرات گذشته، فراق، هجران و... مي باشد. عشق به ثريا كه او را با نام مستعار پري خطاب مي كند، در سرودن اشعارش بسيار تأثيرگذار بوده است به طوري كه جاي پاي معشوقش را در اكثر اشعار او مشاهده مي نماييم. شاعر با استفاده از آرايه هايي مانند: تشبيه و استعاره بر ارزش كلام خود افزوده است. روش تحقيق در اين مقاله توصيفي-تحليلي مي باشد و جلوه هاي معشوق در اشعار شهريار بسيار پرشور و زنده و با آوردن مستنداتي از اشعارش، مورد تحليل و بررسي قرار گرفته است. يكي از محورهاي مهم در شعر فارسي، شخصيّت معشوق است و اهميّت آن از اين جهت است كه محرك عاطفه و انديشه ي شاعر بوده و تصوير او نشان دهنده ي ديدگاه غزل پرداز، نسبت به عشق و معشوق است. بدين جهت براي نماياندن اين شخصيت، در اين تحقيق به معناي لغوي عشق، سابقه ي عشق در قرآن و حديث، اقسام عشق و بررسي توصيف هاي شهريار از سيماي معشوق پرداخته شده است، تا دريابيم كه نوع نگاه وي در مقايسه با ديگر شاعران نسبت به معشوق چگونه است. در اين تحقيق برآنيم كه نوآوري هاي شهريار را در ترسيم سيماي معشوق مشخص نماييم.

1400/1/14

62111