پ.ع.11

Abu Ali Farsi Methodology in Shiraziyat

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات عرب

دانشگاه پيام نور آباده

97

1397/09/19

122ص.

محمدرضا ميرزانيا

جواد رنجبر

روش شناسي يكي از مبنايي¬ترين محور¬هاي اصلي بومي¬سازي علوم انساني است، كه شناسايي اين شاخه¬ي علمي و بررسي آن نزد دانشمندان برجسته¬ي قائل به روش شناسي مي¬تواند به كاربردي كردن علوم، كمك شاياني نمايد. پايان نامه پيش رو به روش ابوعلي فارسي در كتاب «شيرازيات» مي¬پردازد كه يكي از مصادر مهم در صرف و نحو زبان عربي به شمار مي¬رود. از آن¬جا كه بسياري از نحوي¬دانان پس از ابوعلي فارسي، از ايشان تأثير پذيرفته¬اند و آثار وي را منبع الهام و عصاره¬ي فكري دانش خويش مي¬شمارند، ضرورت پرداختن به واكاوي اين موضوع بيش از پيش نمايان مي¬گردد. اين جُستار كه به روش توصيفي- تحليلي تدوين شده است، ارمغان¬هاي درخور توجهي كسب كرده است. شايد نكته¬اي كه در كتاب شيرازيات، ابوعلي فارسي بيشتر بدان پرداخته، اين امر است كه وي مباحث پيش و پا افتاده¬ي صرفي و نحوي را مطرح نمي¬كند، بلكه با بيان واژه¬شناسي برخي اسم¬ها و فعل¬ها درصدد انتقال مفاهيم جديد به مخاطب است. ارائه ديدگاه¬هاي تازه در برخي واژه¬ها همانند: لَدُن، شاء، هَنَّا و غيره، همچنين تنوّع در تقسيم بندي موضوعات برحسب شواهد قرآني و شعري پركاربرد، استفاده از تعابير روشن، پرهيز از زياده گويي و تكلّف. و در ميان هر مبحث ديدگاه¬هاي نحوي¬دانان برجسته¬اي همچون سيبوَيه، خليل بن احمد فراهيدي، فرّاء و كسائي ديده مي¬شود

62091