چكيده
پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي آموزش جرأت ورزي بر سازگاري اجتماعي و احساس خودكارآمدي دانش آموزان دختر متوسطه اول آموزش و پرورش ناحيه 4 شهر شيراز انجام شد. اين پژوهش، شبه آزمايشي از نوع پيش آزمون- پس آزمون با گروه گواه و جايگزيني تصادفي بود. نمونه پژوهش شامل 30 دانش آموز از جامعه آماري بود كه داراي نمره جرات ورزي كمتري بودند و به روش نمونه گيري هدفمند انخاب شدند و به شيوه تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه قرار گرفتند (هر گروه 15 نفر). مداخله بر روي گروه آزمايش انجام شد و گروه گواه هيچ گونه مداخله اي دريافت نكرد. ابزار اندازه گيري پژوهش شامل پرسشنامه مقياس جرات ورزي گمبريل و ريچي، پرسشنامه مقياس سازگاري اجتماعي كاليفرنيا، پرسشنامه خودكارآمدي شرر بود. داده¬ها پس از جمع¬آوري به وسيله نرم افزار spss 21 در دو سطح توصيفي و استنباطي مورد تحليل واقع شد و آزمون فرضيه ها در سطح استنباطي با استفاده از تحليل كوواريانس تك متغيري و چندمتغيري انجام شد. نتايج نشان داد بين كليه ابعاد سازگاري اجتماعي دو گروه در مرحله پس آزمون تفاوت معناداري وجود دارد (001/0≥ p )و نمرات گروه آزمايش در ابعاد قالب هاي اجتماعي، مهارت هاي اجتماعي، روابط اجتماعي، روابط خانوادگي و روابط مدرسه اي در مرحله پس آزمون افزايش و در نمره گرايش ضد اجتماعي كاهش يافته است(001/0≥ p). به عبارتي مي توان نتيجه گرفت كه آموزش مهارت جرات ورزي باعث افزايش ابعاد سازگاري اجتماعي دانش آموزان مي گردد. همچنين آموزش مهارت جرات ورزي باعث بهبود خودكارآمدي دانش آموزان مي گردد.
