چكيده
چكيده
هدف پژوهش حاضر، تعيين اثربخشي روش آموزشي همياري بر انگيزه پيشرفت تحصيلي و كيفيت زندگي تحصيلي دانشآموزان دوره متوسطه اول شهر مياندوآب ميباشد. روش تحقيق نيمه آزمايشي و بصورت پيش آزمون-پس آزمون با گروه كنترل ميباشد. نمونه مورد مطالعه شامل 40 دانشآموز در قالب دو گروه ميباشد (شامل 20 دانشآموز به عنوان گروه آزمايشي و 20 دانشآموز به عنوان گروه كنترل) كه به روش نمونهگيري تصادفي خوشهاي چند مرحلهاي انتخاب شدند. ابزارهاي پژوهش شامل مقياس انگيزه پيشرفت تحصيلي هارتر (1981) و مقياس كيفيت زندگي در مدرسه ويليامز و باتن (1981) ميشود. در گروه آزمايشي از آموزش به روش همياري و در گروه كنترل از روش تدريس سنتي استفاده گرديد. براي تحليل داده ها از روش تحليل كواريانس چند متغيره استفاده شد. نتايج نشان داد كه آموزش به روش همياري در بهبود ابعاد انگيزه پيشرفت تحصيلي؛ انگيزه تحصيلي؛ انگيزه دروني (000/0 P= , 383/127F=)، انگيزه بيروني (000/0 P= , 817/94F=) و ابعاد كيفيت زندگي در مدرسه؛ رضايت عمومي(000/0 P= , 590/51F=)، ماجراجويي (000/0 P= , 868/47F=)، انسجام اجتماعي(000/0 P= , 196/55F=)، عاطفه منفي (000/0 P= , 058/21F=)، پيشرفت (000/0 P= , 637/17F=)، رابطه با معلم (000/0 P= , 251/34F=) و فرصت (000/0 P= , 572/47F=) دانشآموزان تأثير معنيداري دارد.
نتيجه گيري: به كارگيري روش آموزشي همياري ميتواند در بهبود انگيزه پيشرفت تحصيلي و كيفيت زندگي در مدرسه دانشآموزان تأثير بسزايي داشته باشد.
واژه هاي كليدي: روش تدريس همياري، انگيزه پيشرفت تحصيلي، كيفيت زندگي در مدرسه
