اد/50

Investigation of the Beloved Face in Shahriar Divan

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

گناباد

شهريور1399

1398/11/13

حامد خاتمي پور

محسن صادقي

137

خاتمي پور،حامد استاد راهنما , صادقي،محسن استاد مشاور

در اين پژوهش سيماي معشوق در اشعار شهريار مورد بررسي قرار گرفته است. عشق در ادب فارسي سابقه-ي ديرينه¬اي داشته و همواره يكي از مهم¬ترين مضمون¬هاي شاعران بوده است. معشوق در غزل شهريار انعكاس زيادي داشته است، زيرا معشوق او زميني بوده و با روح و جسم خود، عشق را درك كرده است. اكثر اشعار شهريار جريان¬هاي دوران عاشقي او را بازگو مي¬كند. مضمون اشعار عاشقانه¬ي او؛ زيبايي معشوقه، پاكدامني، نامهرباني، بي¬وفايي، خاطرات گذشته، فراق، هجران و... مي¬باشد. عشق به ثريا كه او را با نام مستعار پري خطاب مي¬كند، در سرودن اشعارش بسيار تأثيرگذار بوده¬است به¬طوري¬كه جاي پاي معشوقش را در اكثر اشعار او مشاهده مي¬نماييم. شاعر با استفاده از آرايه¬هايي مانند: تشبيه و استعاره بر ارزش كلام خود افزوده است. روش تحقيق در اين مقاله توصيفي-تحليلي مي¬باشد و جلوه¬¬هاي معشوق در اشعار شهريار بسيار پرشور و زنده و با آوردن مستنداتي از اشعارش، مورد تحليل و بررسي قرار گرفته¬است. يكي از محورهاي مهم در شعر فارسي، شخصيّت معشوق است و اهميّت آن از اين جهت است كه محرك عاطفه و انديشه¬ي شاعر بوده و تصوير او نشان دهنده¬ي ديدگاه غزل¬پرداز، نسبت به عشق و معشوق است. بدين جهت براي نماياندن اين شخصيت، در اين تحقيق به معناي لغوي عشق، سابقه¬ي عشق در قرآن و حديث، اقسام عشق و بررسي توصيف هاي شهريار از سيماي معشوق پرداخته شده¬است، تا دريابيم كه نوع نگاه وي در مقايسه با ديگر شاعران نسبت به معشوق چگونه است. در اين تحقيق برآنيم كه نوآوري¬هاي شهريار را در ترسيم سيماي معشوق مشخص نماييم. .

غزل، عشق، شهريار، معشوق، اشعار

1399/08/07

محمد قوامي يونسي

61136