پژوهش حاضر با هدف بررسي اثر بخشي مشاوره گروهي مبتني بر كيفيت زندگي بر كاهش افسردگي و اضطراب و افزايش خودكارآمدي و تاب آوري در بيماران ديابتي با آسيب شبكيه چشم صورت پذيرفت. بدين منظور طي يك طرح نيمه آزمايشي پيش آزمون- پس آزمون- پيگيري، از بين كليه افراد مبتلا به ديابت مراجعه كننده به موسسه خيريه ديابت اصفهان در سال 1396، 40 نفر كه ملاك هاي ورود به مطالعه را دارا بودند، به صورت دردسترس انتخاب و سپس با گمارش تصادفي در دو گروه 20 نفره (گروه آزمايش و كنترل) تقسيم شدند. گروه آزمايش به مدت 8 جلسه 90 دقيقه اي تحت مداخله مشاوره گروهي مبتني بر كيفيت زندگي قرار گرفتند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه افسردگي، اضطراب و استرس(DASS)، پرسشنامه خودكارآمدي عمومي شرر(SGSES) و پرسشنامه تاب آوري كونور و ديويدسون(CD-RISC) بود. داده ها با استفاده از روش اندازگيري هاي مكرر در برنامه SPSS16 تجزيه و تحليل شدند. نتايج نشان داد كه بين سه بار اندازگيري پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري براي افسردگي، اضطراب، خودكارآمدي و تاب آوري در سطح 01/0
تاريخ نمايه سازي
1399/7/19
شماره ركورد
60997
لينک به اين مدرک :