3821پ

Study of The New Theories of Alpha Decay and Their Half-Lives by Using Three Microscopic Models: SAFM & DFM, QCM & DFM and QSWA

كارشناسي ارشد

فيزيك هسته اي

دانشگاه پيام نور فريمان

1397

1397/3/23

عالي

141ص.

محمدي ، سعيد - شايان شكيب ، نفيسه

كوهستاني ، محسن

94-98

Half-life, Alpha Decay, Double Folding Model, SAFM, QCA,PCM, Gamow’s Theory

تاكنون مطالعات زيادي براي محاسبه نيمه عمر واپاشي هاي آلفازا انجام شده است. در اين پايان نامه قصد داريم نيمه عمرهاي برخي از هسته هاي سنگين را شامل راديوايزوتوپ هاي آلفازاي Ac و ايزوبارهاي آلفازاي A=209, 210, 211 را با استفاده از مدل هاي ميكروسكوپيكي SAFM و QCAو ماكروسكوپيكي PCM و مدل گاموف محاسبه و روند تغييرات آنها با يكديگر و با داده هاي تجربي اخير مقايسه نماييم تا به كمك نتايج آن بتوانيم به آلفازايي يا عدم آلفازايي هسته هايي كه از آنها اطلاعات كمي در دسترس است پي ببريم و از طرفي واپاشي آلفازا به دليل افزايش نقشي كه در طيف سنجي هسته هاي ناپايدار بازي مي كند، اهميت بالايي دارد و محتمل ترين نوع واپاشي براي هسته هاي سنگين و فوق سنگين است، پس مي توان از آن براي بدست آوردن اطلاعات هسته هاي جديد (مانند برخي از عناصر فرااورانيومي و هسته هاي بدست آمده در آزمايشگاه) استفاده كرد. همچنين با بدست آوردن انرژي ذره آلفاي گسيل شده مي توان نيمه عمر بسياري از هسته ها را نيز محاسبه نمود. محاسبات اين پايان نامه با استفاده از برنامه نويسي در فرترن انجام شده و براي محاسبه پتانسيل DFM از كد DFPOT استفاده نموده ايم. نتايج حاصل نشان مي دهند كه مدل QCA با پتانسيل حاصل از DFM براي پيش بيني نيمه عمر واپاشي در ميان اين روش ها، از بقيه با داده هاي تجربي سازگارتر است. مدل DFM براي بدست آوردن پتانسيل هسته لخت آلفا، توسط برهمكنش هاي نوكلئون-نوكلئون موثر Reid M3Y استفاده مي شود. تطابق نمودارهاي تئوري و تجربي در اين محاسبات نشان دهنده اين است كه اين مدل ها بخوبي مي توانند آلفازايي هسته هاي مختلف را پيش بيني نمايند. نتيجه محاسبات انجام شده براي هسته 211Pa كه عنوان هسته اي آلفازا با درصد واپاشي مجهول شناخته شده، نشان مي دهند اين هسته نمي تواند آلفازا باشد يا احتمال آلفازايي آن تقريبا صفر است. ولي براي هسته 210Ac كه در اكثر مراجع بتازاي مطلق درنظر گرفته شده، مي توان درپايي از واپاشي آلفازا را نيز براي آن مشاهده نمود. از طرفي با مقايسه نمودارها و با توجه به اينكه در هر مدل از پتانسيل متفاوتي استفاده شده، مي توان به اين نكته دست يافت كه ارتفاع سد پتانسيل DFM در مقايسه با مقدار تجربي، كمتر است و احتمالا به يك جمله اصلاحي در اين پتانسيل نياز داريم كه ارتفاع سد پتانسيل آن را افزايش دهد و با اين تغيير، احتمالا نتايج تئوري به نتايج تجربي نزديك تر خواهند شد.

1399/6/15

60483