3415پ

Study of Humor Training on Coping Strategies and Self-Regulation Learning of Payame Noor University of Karaj Branch

كارشناسي ارشد

روانشناسي عمومي

دانشگاه پيام نور كرج

1397

1397/3/16

عالي

112ص.

طهراني زاده ، مريم

مردوخي ، محمدسعيد

69-78

narrative therapy, social adjustment, loneliness, Physical-motor disabilities

هدف: هدف تحقيق حاضر بررسي اثربخشي قصه درماني بر سازگاري اجتماعي و احساس تنهايي در كودكان معلول جسمي حركتي بود. روش: تحقيق حاضر از نوع نيمه آزمايشي و بر اساس طرح پيش آزمون- پس آزمون با گروه كنترل انجام گرفت. جامعه آماري شامل كليه دانش آموزان معلول جسمي حركتي مقطع ابتدايي منطقه 3 شهر تهران در سال تحصيلي 97-1396 بود. از بين آنها 30 نفر(16 دختر و 14 پسر) با استفاده از نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند و به طور تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل قرار گرفتند(هر گروه 15 نفر). براي گردآوري داده ها از پرسشنامه احساس تنهايي كودك آشر و ويلر و پرسشنامه سازگاري اجتماعي دانش آموزان سينها و سينگ(فرم 55 سوالي) استفاده شد. ابتدا براي هر دو گروه آزمايش و كنترل، پيش آزمون اجرا شد و سپس گروه آزمايش به مدت 8 جلسه 45 دقيقه اي، تحت آموزش برنامه قصه درماني قرار گرفت ولي گروه كنترل هيچ گونه مداخله اي دريافت نكرد. پس از اتمام جلسات براي هر دو گروه آزمايش و كنترل، پس آزمون اجرا شد. يافته ها: نتايج آزمون تحليل كوواريانس نشان داد بين ميانگين نمره هاي پس آزمون سازگاري اجتماعي، سازگاري عاطفي، سازگاري آموزشي و احساس تنهايي در دو گروه آزمايش و كنترل، تفاوت معناداري وجود دارد، به طوري كه در گروه آزمايش، ميزان سازگاري اجتماعي، سازگاري عاطفي و سازگاري آموزشي به طور معناداري افزايش يافته و ميزان احساس تنهايي به طور معنادار كاهش يافته بود. نتيجه گيري: برنامه آموزشي قصه درماني مي تواند باعث افزايش سازگاري اجتماعي، سازگاري عاطفي و سازگاري آموزشي و كاهش احساس تنهايي در كودكان معلول جسمي حركتي شود.

1398/9/16

58297