-
شماره راهنما
۳۱۲۷پ
-
پديد آورنده
صادقي فرد ، مژگان
-
عنوان
ساختار سياسي و سازمان اداري آل مظفر
-
عنوان به انگليسي
Political Structure and Administrative Organization the AL-E Muzaffar
-
مقطع تحصيلي
دكتري تخصصي (Ph.D)
-
رشته تحصيلي
تاريخ ايران بعد از اسلام
-
محل تحصيل
دانشگاه پيام نور مركز تحصيلات تكميلي تهران
-
سال تحصيل
۱۳۹۸
-
تاريخ دفاع
۱۳۹۸/۲/۱۱
-
وضعيت پايان نامه
عالي
-
مشخصات ظاهري
۱۶۰ص.
-
استاد راهنما
خسرو بيگي ، هوشنگ
-
استاد مشاور
نوروزي ، جمشيد - نجفي برزگر ، كريم
-
كتابنامه
۱۳۶-۱۴۶
-
توصيفگر فارسي
آل مظفر، تشكيلات اداري، مشروعيت، مقبوليت
-
توصيفگر لاتين
، Administrative organization Legitimacy- AL-E Acceptability
-
چكيده
هدف پيش روي اين تحقيق شناخت ساختار قدرت سياسي و سازمان اداري در يكي از حكومت هاي محلي پسا ايلخانان يعني آل مظفر (795-713 ق) است. شناخت بنيانهاي حاكميت سياسي اداري و علل و عوامل استمرار قدرت سياسي آل مظفر مساله اين بررسي است. آل مظفر توانست به مدد خلأ قدرت مركزي، بر نواحي جنوبي و تا حدي مركزي ايران تسلط يابد. و با اتكا به توانمندي و پشتكار خستگي ناپذير خويش، حكومتي با قلمرويي وسيع بنا نهد. شاهان مظفري گرچه در خلأ قدرت سياسي پس از فروپاشي ايلخانان موفق شدند با زور و غلبه، قدرت را بدست گيرند. اما براي مقابله با مشكلات ناشي از تزلزل قدرت، درصدد فائق آمدن بر چالش هاي مشروعيتي برآمدند. در همين راستا توانستند به عنوان امراي بازمانده از حكومت ايلخانان و نيز كسب مشروعيت ديني و بيعت با خلفاي عباسي مصر حكومتشان را مشروعيت بخشند. همچنين تا حدي مشروعيت ايراني و مشروعيت برآمده از امنيت خواهي و عدالت محوري و در نهايت مشروعيت برآمده از توجه به كليه گروه هاي مذهبي را كسب كنند. بخشي از اين مقبوليت و مشروعيت ناشي از اجراي وظايفي بود كه در ساختار سنتي حكومت هاي ايراني بر دوش حاكمان قرار داشت. برقراري امنيت، برپايي عدالت و عمران و آباداني ملك، سه وظيفه اصلي بودند. اجراي اين وظايف نيز منوط به ايجاد تشكيلات اداري توانمند بود. تشكيلات اداري آل مظفر بر سه ركن استوار بود. اقتباس از تشكيلات ديواني مخدومان اوليه آل مظفر يعني حكومت ايلخانان؛ تشكيلات اداري در حكومت هاي مسلمان ايران پيش از ايلخانان و سوم سنت هاي محلي قلمرو آل مظفر در يزد و فارس. وجود منصب هاي اداري مختلف كه برخي مربوط به تشكيلات اداري قبل حمله مغول و سنتهاي اداري فارس و برخي مربوط به تشكيلات اداري ايلخانان بود، و بطور همزمان در ساختار اداري آل مظفر وجود داشت، نشان از دوگانگي ايراني مغولي تشكيلات اداري آل مظفر داشت. اصولا اين رويه دوگانه در تشكيلات اداري از حمله مغول تا دوره صفويه سنت غالب در تشكيلات اداري بوده است. اين پژوهش با روش توصيفي تحليلي انجام شده است.
-
تاريخ نمايه سازي
۱۳۹۸/۴/۱۰
-
شماره ركورد
54721
-
لينک به اين مدرک :