۳۰۰۸پ

كارشناسي ارشد

الهيات - فقه و حقوق اسلامي

دانشگاه پيام نور خرم آباد

۱۳۹۷

۱۴۳ص.

فلاح نژاد

اسماعيلي

۱۲۷-۱۳۱

عقد ضمان، يكي از انواع عقود است كه در روابط مالي روزمره مبتلا به بوده و همواره في مابين بدهكار و بستانكار اين سؤال پيش مي آيد كه آيا بدهكار در سررسيد مقرر قادر به پرداخت و تأديه دين خود خواهد بود يا خير؟ كه يكي از راه هاي مطمئن جهت برون رفت از اين مشكل وقوع عقد ضمان است و در عين حال يك قرارداد خوب از باب شكلي چه شرايطي را بايد دارا باشد كه مضمون له در اسرع وقت بتواند طلب خود را از ضامن وصول نمايد. ركن اصلي ضمان، تعهدي است كه ضامن در برابر طلبكار متعهد مي گردد تا دين مضمونعنه را پرداخت نمايد. عقد ضمان از عقود تبعي مي باشد، ضمان عقدي است في مابين ضامن و مضمونله و در نتيجهي آن ضامن كه شخصي است بريء الذمه دين مضمونعنه را در مقابل مضمونله به عهده ميگيرد تا آن را بپردازد. بنابراين مضمونعنه هيچ گونه نقشي در عقد ضمان ندارد و عقد بدون مداخله او منعقد ميشود. در قانون مدني ايران، عقد ضمان و آثار آن به عنوان يكي از عقود معين آمده است و غالب مقررات اين عقد در قانون مدني به تبعيت از فقه اماميه است. در اين پايان نامه به بررسي آثار عقد ضمان در عقود تعهدآور و مقايسه آن با عقود ديگر و نحوه تنظيم قرارداد آن مي پردازيم.

۱۳۹۸/۲/۳۰

53690