بررسي تطبيقي ساقي نامه ي حافظ با ساقي نامه ي سيد عبدالحكيم (مهجوري كردستاني)

ادبيات تطبيقي شناخت خود در آيينه‌ي ديگري است؛ به عبارت ديگر، تصوير ديگران از ما بخشي از هويت ماست كه با شناخت آن مي‌توانيم به شناخت كامل‌تري از خودمان برسيم. يكي از انواع ادب غنايي كه مورد توجه اكثر شاعران قرار گرفته است ساقي‌نامه است، ساقي‌نامه شعري است در قالب مثنوي يا هجايي(كُردي) بحر متقارب و شاعر به بهانه‌ي مي و ميخانه ناگفتني‌هاي روزگار خود را در قالب نكوهش روزگار و اهل آن به زبان مي‌آورد و مضاميني را در بيان بي‌ثباتي زندگي دنيوي، پند و اندرز، عبرت، و درخواست مي براي فارغ شدن از غم روزگار به كار مي‌‌برند، سيّد عبدالحكيم مهجوري كردستاني شاعر معاصر كُرد زبان است كه تنها اثر به جا مانده از وي ديوان اشعاري است كه بخشي از آن شامل ساقي‌نامه‌اي است در 264 بيت سروده شده است كه در اين پژوهش به تطبيق دو ساقي‎‌نامه‌ي مهجوري و ساقي‌نامه حافظ از لحاظ اشتراكات و افتراقات محتوايي پرداخته‌ايم نتايج بدست آمده نشان مي‌دهد اشتراكاتي در مباحث درخواست‌ها و توصيفات، تاثيرات و همچنين اشتراكات ساختاري بين اشعار دو شاعر مذكور وجود دارد و همچنين افتراقاتي در شكوه‌ها وجود دارد كه قابل توجه است.

۱۳۹۸/۲/۱۷

53026