۲۸۵۸پ

effectiveness of cognitive-behavioral therapy, psychoeducation and coping therapy on decreasing the severity of mania symptoms, increasing insight into disorder, and improving the executive functions of patients with type 1 bipolar disorder in manic phase

دكتري تخصصي (Ph.D)

روان‌شناسي

دانشگاه پيام نور مركز تحصيلات تكميلي تهران

۱۳۹۷

۱۳۹۷/۹/۲۶

عالي

۲۰۹ص.

ترخان ، مرتضي

آقايوسفي ، عليرضا - زارع ، حسين

۱۶۲-۱۷۹

Cognitive - Behavioral Therapy, Psychoeducation, Coping Therapy, Mania Symptoms, Insight into Disorder, Executive Functions, Type 1 Bipolar Disorder

هدف پژوهش حاضر، اثربخشي درمان شناختي - رفتاري، آموزش‌رواني و مقابله‌درماني بر كاهش شدت علائم شيدايي، افزايش بينش به اختلال و بهبود كاركردهاي اجرايي بيماران مبتلا به اختلال دوقطبي نوع 1 در فاز شيدايي بود. مطالعة حاضر يك كارآزمايي باليني نيمه‌تجربي به صورت پيش‌آزمون - پس‌آزمون با گروه كنترل بود. در پژوهش حاضر، 3 گروه آزمايش و يك گروه كنترل با اختلال دوقطبي نوع 1 در فاز شيدايي، حضور داشتند. در اين راستا، گروه آزمايش اول علاوه بر دارودرماني، درمان شناختي - رفتاري را به صورت 8 جلسة 90 دقيقه‌اي دريافت كردند كه هفته‌اي 2 بار انجام گرفت. گروه آزمايش دوم علاوه بر دارودرماني، آموزش ‌رواني را نيز دريافت كردند كه اين مداخله هم طي 8 جلسة 90 دقيقه‌اي، هفته‌اي 2 بار انجام گرفت و گروه آزمايش سوم نيز علاوه بر دارودرماني، مقابله‌درماني را نيز دريافت كرد كه طي 8 جلسة 90 دقيقه‌اي، هفته‌اي 2 بار انجام گرفت. همچنين بايد اذعان كرد كه گروه كنترل هيچ يك از اين مداخله‌ها را دريافت نكرد و فقط درمان‌هاي دارويي را دريافت كرد. نتايج تحليل كوواريانس نشان داد كه بين شاخص شيدايي گروه‌هاي آزمايش (شناختي - رفتاري، آموزش ‌رواني و مقابله‌درماني) با گروه كنترل، اختلاف معناداري وجود ندارد. همچنين در بين گروه‌هاي آزمايش اختلاف به دست آمده از نظر آماري معنادار نبود. در شاخص بينش، اختلاف به‌ دست آمده بين گروه‌هاي آزمايش با گروه كنترل معنادار بود. در بين گروه‌هاي آزمايش نيز اختلاف به دست آمده بين شناختي - رفتاري با آموزش ‌رواني و نيز با مقابله‌درماني از نظر آماري معنادار بود، ولي بين گروه‌هاي آموزش‌رواني با مقابله‌درماني از نظر آماري معنادار نبود. لذا با توجه به يافته‌هاي ياد شده مي‌توان گفت كه درمان‌هاي شناختي - رفتاري، آموزش‌ رواني و مقابله‌درماني موجب افزايش معنادار بينش در بيماران مبتلا به اختلال دوقطبي در فاز شيدايي گرديده است و درمان شناختي - رفتاري نسبت به آموزش ‌رواني و مقابله‌درماني در افزايش بينش نقش مؤثرتري داشته است. نتايج همچنين نشان دادند كه بين شاخص بهبود كاركردهاي اجرايي گروه‌هاي آزمايش با گروه كنترل اختلاف معناداري وجود ندارد. همچنين در بين گروه‌هاي آزمايش اختلاف به دست آمده از نظر آماري معنادار نبود. در كل، يافته‌ها نشان دادند كه درمان‌هاي روان‌شناختي به طور معناداري بر افزاش بينش بيماران دوقطبي موثر بودند ولي بر كاهش علائم شيدايي و بهبود كاركرهاي اجرايي اين بيماران تاثير معناداري نداشتند.

۱۳۹۸/۱/۲۵

52083