چكيده
اين پژوهش باهدف بررسي رابطه حمايت اجتماعي و بهزيستي معنوي با گرايش به اعتياد و عملكرد تحصيلي صورت پذيرفت. پژوهش حاضر ازنظر هدف؛ توصيفي و از نوع همبستگي، ازنظر نوع استفاده كاربردي و ازنظر بعد زماني، تحقيقي مقطعي و ازنظر نوع دادهها، پژوهش كمي بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه دانشآموزان مقطع اول متوسطه در سال تحصيلي 94-95 شهر تبريز بودند (37000 نفر) كه به روش نمونهگيري خوشهاي و از طريق جدول مورگان 384 نفر بهعنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه حمايت اجتماعي زيمت وهم كاران (1998)، پرسشنامه بهزيستي معنوي پالوتزين و اليسون (1982)، پرسشنامه گرايش به اعتياد و براي سنجش عملكرد تحصيلي از معدل ترم گذشته دانشآموزان استفاده شد. روايي صوري و سازه پرسشنامهها تائيد و پايايي آنها از طريق ضريب آلفاي كرونباخ موردبررسي قرار گرفت. نتايج نشان داد كه بين حمايت اجتماعي با بهزيستي معنوي، گرايش به اعتياد و عملكرد تحصيلي و بين بهزيستي معنوي با گرايش به اعتياد و عملكرد تحصيلي ارتباط معنيدار وجود داشت. حمايت اجتماعي پيشبيني معنيداري از گرايش به اعتياد و عملكرد تحصيلي را نشان نداد، متغير بهزيستي معنوي به ميزان 047/. درصد ((p=0/01 از واريانس گرايش به اعتياد و 30/. درصد((p=0/01 از واريانس عملكرد تحصيلي در دانشآموزان را پيشبيني نمود. همچنين رابطه بين حمايت اجتماعي و گرايش به اعتياد با نقش واسطهاي بهزيستي معنوي درمجموع 7/52 ((p=0/01 و رابطه بين حمايت اجتماعي و عملكرد تحصيلي با نقش واسطهاي بهزيستي معنوي درمجموع 3/26 ( (p=0/01بود.
واژگان كليدي: حمايت اجتماعي، بهزيستي معنوي، گرايش به اعتياد، عملكرد تحصيلي.
