۲۱۲۸پ

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

داﻧﺸﮕﺎه ﭘﻴﺎم ﻧﻮر اصفهان

۱۳۹۳

۳۷۰ص.

زماني ، علي

قانوني ،حميدرضا

۳۶۸-۳۶۹

در دوره حاكميت قاجار اكثر فرقه هاي صوفيه احياء مي شود . در چنين زمانه اي ميرزا رفيع تبريزي مطاعن صوفيه را قلم مي زند او كه صوفي ستيزي تمام عيار است اين اثر را در نكوهش صوفيان و رد بر آنان ، با استناد به آيات و احاديث در ماه مبارك 1221 به پايان مي رساند . وي در اين اثر بر اين باور است كه اصول و فروع عقايد تشيع با تعليمات تصوف رو به انحراف مي رود . و به همين دليل اين فرقه را مورد طعن و ذم قرار مي دهد .كلام مشاهير علماي اماميه از متقدمين و متاخرين و معاصرين و از علماي اهل سنّت را در رد طايفه صوفيه از كتب آنها بيان مي كند. ميرزا محمد رفيع اعتقاد دارد علماي صوفيه اكثر مسائل شان را از كتاب هاي فلاسفه اختلاس نموده اند . او در اثبات حرمت غنا كه صوفيه آن را از اعظم عبادات و وسيل ترقيات نفساني و وصول به مرتبۀ فنا و بقا مي دانند ، بحث هاي جامع اي ارائه مي كند و در بطلان كشف و در ابطال ذكر خفي و جلي و بدعت و حرام بودن آن كه مشايخ صوفيه آن را از اعظم اسباب كشف حقايق و معارف و وصول به مرتبۀ فنا و بقا مي دانند فصولي را مي نگارد و در بيان نا مشروع بودن ترك مطعومات لذيذه و ترك خوردن گوشت و بدعت بودن آن كه صوفيان آن را افضل عبادات و رياضات مي دانند قلم فرسايي مي كند . وي رهبانيت كه عبارت از ترك تزويـج و عزلت اختيـار نمودن است را نا مشـروع مي دانـد و ذكــر مي كند تصوف مقوله رياضات را از كفّار هند و نصاري اخذ كرده اند و معتقد است صوفيان عقل را از حجّيت معزول كرده و براهين عقليّه را از درجۀ اعتبار ساقط نموده اند

۱۳۹۶/۱۰/۲۶

44691