1982پ

Check stylistic four masnavi Nan & Halva ,Shir & Shikar,Nan & Panir & Romuz e azam Sheikh bahaie

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

دانشگاه پيام نور مشهد

1394

71ص.

چرمگي عمراني ، مرتضي

ناصري مشهدي ، نصرت

68

شيخ بهايي از شعراي عارف مسلك قرن دهم و يازدهم هجري است كه در علوم مختلف مهارت داشته است. وي آثار فراواني به نظم و نثر پديد آورده است. دوران زندگي وي از حيث زماني مصادف با دوران رواج سبك هندي در شعر فارسي است ولي شاخصه‌هاي مهم اين سبك در شعر او بازتاب چشمگيري ندارد و مختصات سبك شعر وي بيشتر با ويژگي‌هاي سبك‌هاي شعري خراساني و عراقي همساني دارد. در اين پژوهش، سبك شيخ بهايي را بر مبناي سبك‌شناسي شميسا مورد بررسي قرار داديم و ويژگي‌هاي سبكي شعر وي را در سه سطح زباني، ادبي و فكري مشخص كرديم. با توجه به بررسي‌هاي انجام شده بر اين آثار در سطح زباني آنچه كاربرد بيشتري در شعر بهايي دارد واژگان عربي است. او از زبان عربي بسيار استفاده كرده و حتي ابياتي به عربي سروده است. در سطح ادبي به ويژگي‌هاي ادبي پرداختيم، در اين مبحث روشن شد كه تكرار مهم‌ترين و پركاربردترين خصيصۀ ادبي بهايي است و در سطح فكري آنچه نمود بيشتري داشته وعظ و نصيحت است. بهايي پيوسته و پرتكرار مخاطب خود را به توجه به علم حقيقي، اصل آدمي و علم عشق دعوت كرده است. بهايي در اين آثار كه جزو اثرات تعليمي در ادب ايران است از همۀ ابزارهاي زباني و ادبي براي بيان مفهوم مورد نظر خود استفاده كرده است. شعر او شعري است از تلفيق سبك خراساني، عراقي و هندي.

1396/10/5

44359