چكيده
مولانا شهيدي قمي 935 يا 936 ق از شعراي سده نهم و اوايل سده دهم هجري است كه در زمان
پادشاهي شاه اسماعيل صفوي به هندوستان رفته و در گجرات بدرود حيات گفته است. شهيدي قمي
احتمالاً نخستين كسي است كه بسامد مضامين وقوعي را در شعر اواخر دوره تيموري و اوايل عهد صفوي
افزايش داده و بدين وسيله شعر خويش را داراي گونه اي تشخص سبكي كرده است ، به همين دليل در
اين طرز بر لساني شيرازي تقدم دارد. مهمترين نقطه ضعف شعر او هم مانند ديگر شاعران وقوعي سستي
و نارسايي عناصر آن در جهت تصويرپردازيست.
بخش اصلي اين پژوهش ، تصحيح علمي و انتقادي ديوان شهيدي قمي براساس قديمي ترين و معتبرترين
نسخه ها با مقابله ي همه نسخه هاي خطي موجود است. سپس با مراجعه به تذكره ها و ساير متون
مرتبط با موضوع به بررسي و تحليل زندگي و اشعار شهيدي قمي پرداخته و آن را در مقدمه آورده ام .