22764پ

The jurisprudence of the international court of justice in explaining an​d developing the right of self determination

كارشناسي ارشد

حقوق گرايش: بين الملل

مركز تهران جنوب

1396

1396/03/10

بسيارخوب

118ص

عباس كوچ نژاد

مژگان رامين نيا

109-115ص

The Right to Self-determination, International Court of Justice, International Law, Advisory Opinion

دانشگاه پيام نور/مركز تهران جنوب

حق مردم در انتخاب نهادهاي حقوقي و سياسي خود و وضعيت شان در جامعه در كنوانسيونها و معاهدات بيشماري ذكر گرديده است. اين كه حق تعيين سرنوشت ملي، مفهومي سياسي، قاعده اي تئوريك يا حقي قانوني است، هنوز موضوع بحث است. در حالي كه بسياري از دولتها آن را فاقد وضعيت حقوقي مي دانند، كشورهاي جهان سوم از آن هم به عنوان يك اصل حقوقي و هم مفهومي سياسي، كاملاً حمايت مي نمايند. ولي اين حق را تنها در مردماني كه هنوز تحت سلطه استعماري قدرتهاي بزرگ اروپايي در سرزمين هاي خارج از اروپا به سر مي برند، قابل اعمال مي دانند.رأي مشورتي مورخ 22 ژولاي 2010 ديوان بين المللي دادگستري كه براي نخستين بار در تاريخ رسيدگي هاي اين ارگان، اعلاميه يك جانبه استقلال بخشي از جمعيت يك دولت مستقل را ناقض حقوق بين الملل تشخيص نداد، محمل بحث هاي فراواني در ميان دولت ها و حقوقدانان بين المللي بوده است. اين رأي و جدايي موفقيت آميز كوزوو از دولت صربستان، حكايت گر پايان دوره نگرش كلاسيك به حق تعيين سرنوشت خارجي و گستره آن مي باشند. بر اساس نگرش كلاسيك، جدايي يك جانبه صرفاً در وضعيت هاي استعماري و اشغال، مشروع مي باشد. طرفداران اين رويكرد قائل به مطلق بودن تماميت و حاكميت سرزميني دولت هاي موجود بوده و بر اساس دكترين وستفاليايي خود، هدفي جز حفظ وضعيت موجود ندارند. اين رويكرد سنتي با ساختار كنوني نظام حقوق بين الملل همخواني ندارد. واقعيت هاي كنوني حاكي از مطرح شدن افراد و گروه هاي انساني و به طور كلي تقويت روز افزون گفتمان حقوق بشر در نظام حقوق بين الملل هستند

1396/08/09

43379