1519پ

Metafiction in Persian Short Stories

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

دانشگاه پيام نور بوشهر

1394

395ص.

جاهدجاه ، عباس

جعفري ، سياوش

371-378

Iranian short stories, Postmodern stories, Metafiction, Historiographical Metafiction, epistolary Metafiction

فراداستان، شيوه اي از داستان پردازي در سبك پسامدرن است كه در سه دهه اخير در ايران به آن اهميت خاصي نشان داده شده است؛ عليرغم اين توجه، در خصوص تعريف و ماهيت و كاركرد فراداستان چالش هايي وجود دارد. در اين پژوهش سعي شده است كه شگردهاي خلق فراداستان، شيوه هاي شناسايي آن و چگونگي نقد فراداستان، ارتباط يا عدم ارتباط فراداستان با ساير شيوه هاي پسامدرني، بررسي و تشريح گردد. و جايگاه آن در ادبيات داستاني معاصر و موفقيت يا عدم موفقيت نويسندگان فراداستان در پرورانيدن شگردهاي فراداستاني مورد بررسي و كنكاش قرار گرفته، تشريح و تبيين گردد. جهت نيل به اين اهداف، نظر به اهميت شناخت پسامدرن و شيوه هاي داستان پردازي در اين سبك به عنوان پيش درآمد براي شناخت فراداستان، ابتدا به تبيين و توضيح پسامدرن سپس فراداستان ، فراداستان تاريخ نگارانه و فراداستان نامه نگارانه تشريح و توضيح داده شده است. براي سنجش ميزان كاربرد مؤلفه هاي شناسايي شده در در داستانهاي كوتاه فراداستان نگاران ايراني تعداد بيست داستان كوتاه از نويسندگان ايراني در رده هاي مختلف سني و رتبه هاي متفاوت نويسندگي با در نظرگرفتن موقيعت هاي جغرافيايي متفاوت انتخاب و بررسي گرديده است. با مدنظر قراردادن نمونه هاي منتخب، مواردي از قبيل؛ ارتباط فراداستان با ساير شيوه هاي داستانهاي پسامدرني، برجسته بودن مؤلفه هاي فرمي نسبت به مؤلفه هاي محتوايي، تمايل نويسندگان به پردازش مسايل ايدئولوژيك در فراداستان، گرايش نويسندگان به استفاده از زباني شعرگونه در نوشتار ، برجسته بودن نگاه انتقادآميز در ابعاد سياسي، اجتماعي و ادبي، استفاده از نشانه ها و نمادها، و برجستگي مؤلفه هاي فرمي به خوبي قابل دريافت و تشخيص هستند.

1396/6/22

42631