1332پ

Self-praising an​d prasing others in Khaqani’s odes an​d Tohfat-ul Iraqein

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

دانشگاه پيام نور اهواز

1394

182ص.

گيتي فروز ، علي محمد

كدخدايي طراحي ، مهدي

143-146

Khaghani, Eulogy an​d Praise, Ode

خاقاني‌‌ يكي از بزگ‌ترين قصيده سرايان ادب فارسي است. دوره‌اي كه وي پا به عرصه‌‌ي شاعري گذاشت ‌‌يعني قرن ششم، مملو بود از شاعران بزرگ و كوچك كه هركدام در نواحي مختلف ايران به مدح درباريانِ دربار‌هاي مستقل و نيمه مستقل آن نواحي مي‌پرداختند. در اين ميان خاقاني نيز به دربار شروان‌شاهان پيوست و به ستايش آنان همت گماشت. هرچند خاقاني امرا و حاكمان ديگر ولايت‌ها را نيز مدح و ثنا كرده است. اما بيشترين قصايد مدحي وي به دو شروان‌شاه، خاقان‌اكبر و خاقان‌كبير اختصاص ‌‌يافته ‌است و بيشترين صله و پاداش را از ايشان دريافت كرده‌است. البته تمامي‌قصايدِ مدحي خاقاني به‌ انگيزه‌ مادي سروده نشده‌است و شاعر بسياري از بزرگان دين و خويشان خود را تنها به خاطر علاقه و پيوند معنوي مورد ستايش قرار داده‌است همچنين در ميان قصايد فارسي خاقاني، چند قصيده به ستايش و توصيف شهرها و مكان‌ها اختصاص‌‌ يافته‌است كه برخي از آن‌ها، در شمار اماكن مقدس است چون كعبه و برخي ديگر همچون شهرهاي اصفهان و دربند، شهرِ ممدوحِ شاعر به شمار مي آيد.

1396/5/24

42018