PIR 95-2/1

كارشناسي ارشد

ادبيات فارسي

آمل

1394-1395

30/2/95

عالي

181ص.

مصطفي گرجي

حسين فاميليان

چكيده مولانا جلال الدين رومي، شاعر بلند آوازه قرن هفتم ايران (672-607 ) است كه انديشه هاي او در زمينه خداشناسي و انسان شناسي مورد توجه محققان قرار گرفته است. خدا و انسان و رابطه¬ هميشگي اين دو در تمامي آثار او به ويژه ديوان شمس مشاهده مي¬شود و از اساسي ترين موضوعات فلسفي و عرفاني منظومه فكري مولوي است. در مكتب فكري مولانا، از خداوند به عنوان مركز و جوهر هستي ياد مي¬شود و انسان در رابطه¬اي كه در طول زندگي با خداوند برقرار مي¬كند، معني ¬مي-يابد. بطوري كه در كلام مولانا مي توان سير مراتب انساني را مشاهده كرد و به مرحله اي از شناخت انسان دست يافت. در اين پژوهش به يكي از محورهاي اساسي انديشه مولانا يعني انسان و شناخت او با تاكيد بر ديوان شمس پرداخته شده كه در نوع خود با توجه به رويكرد و مباني نظري، پژوهشي بديع در انديشه شناسي مولوي است. در اين پژوهش سعي شده مبادي و مباني سيزده گانه انسان شناسي نظير «انسان موجودي تك ساحتي است يا دو يا چند ساحتي»، «آيا انسان زندگي پيشا دنيايي داشته است»، «آيا انسان زندگي پسا دنيايي دارد» و ... در ديوان شمس مورد بررسي و تحليل قرار گيرد. رويكرد حاضر با توجه به مبادي سيزده گانه نشان مي دهد كه مولوي به تمامي موضوعات عنايت داشته و در اين ميان مسائل مربوط به ساحت جسم و روح در ديوان از اهميت ويژه اي برخورداراست.

95/4/3

اشرف عبداله زادگان

32993