218پ

ندارد

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

دانشگاه پيام نور اهواز

1392

ندارد

ندارد

133ص.

شكرايي ، محمد

ركني ، آذر ميدخت

114-115

SanaiGhaznavi, rethoric figurative language and elegy .

در پژوهش حاضر قصايد ديوان حكيم سنايي غزنوي از منظر بيان و بديع مورد بررسي قرار گرفته است .سنايي - شاعر پركار قرن پنجم و ششم – را غالباً از جهت مضامين شرعي و اين كه نخستين كسي است كه اين مضامين را وارد شعر فارسي كرده است مي شناسيم؛ اما در كنار شاعراني چون ناصر خسرو و خاقاني وي يكي از بزرگترين قصيده سرايان زبان فارسي است. در قصايد اين شاعر در كنار مضامين شرعي، اخلاقي و اجتماعي مي توان مباني زيبايي شناسي سخن پارسي را نيز مشاهده نمود كه هدف از اين تحقيق نشان دادن زوايايي از اين مباني است. اين پژوهش از يك مقدمه و چهار فصل تشكيل شده است. فصل ها به ترتيب عبارتند از : كليات تحقيق،مختصري در شرح احوال حكيم سنايي، بديع و بررسي آن در قصايد سنايي و بررسي بيان در قصايد وي. نتيجه كلي اين تحقيق اين است كه سنايي در به كار بردن غالب گونه هاي بديع و بيان در قصايد خود هنر نمايي كرده است و از ميان گونه هاي بيان با توجه به مضامين اجتماعي قصايد او، او توجه خاصي به تشبيه و كنايه داشته است.

1395/2/14

31978