PIR 1393-9/1

كارشناسي ارشد

ادبيات فارسي

آمل

1390

1393

عالي

122ص.

مصطفي گرجي

حسين فاميليان سوركي

و نقل «تصويرشناسي»يكي از نظريه¬هاي موجود در ادبيّات تطبيقي است كه به عنوان زير شاخه¬اي از ادبّيات تطبيقي در اروپا شكل گرفت. تصوير شناسي دانش و روشي است كه در آن تصوير كشور و شخصيّت¬هاي بيگانه در آثار يك نويسنده، يك دوره و يا يك مكتب مطالعه مي¬شود. تصوير شناسي توجّه به «ديگري» در ارتباط با «خود» است؛ روابطي كه در اين ميان شكل مي¬گيرد پايه و اساس اين نوع مطالعه را شامل مي¬شود. تصاويري كه از ديگري در متون شكل مي-گيرد به كليشه الگوي¬قالبي، پيش¬داوري، تصوير، سمبل و افسانه دسته¬بندي شده¬است. در كنار اين دسته¬بندي، تصاوير ديگر در متن به باز يا بسته بودن قابل تقسيم است.

1394/12/2

عبداله زادگان

29475