21923پ

The relationship between religion and morality In Nahjolbalagheh

كارشناسي ارشد

فلسفه اخلاق

مركز تهران جنوب

1391

1391/12/15

خوب

رسولي شربياني، رضا

عليپور، فاطمه

197-200ص

Religion, faith, virtue, good deeds, Islamic moral, justice, nahjolbalaghe, moral philosophy, Imam Ali.

دانشگاه پيام نور/مركز تهران جنوب

دين، مجموعه‏ عقايد و اخلاق‏ و احكام است، كه خداوند به منظور هدايت و تامين سعادت دنيوي و اخروي انسان به پيامبران وحي كرده است. دين با اين تعريف، هم در ترابط با اخلاق و هم در توافق با عقل است. امام على‏عليه السلام دستيابى به علم و حكمت و خودشناسى و خداشناسى و دين‏شناسى را از رهگذر عقل مى‏دانند، كه كاركردى نظرى است. دين مكمل عقل و ارتباطى خاص و دوسويه ميان آن دو وجود دارد. در قرآن و نهج البلاغه، ايمان و عمل صالح دو بال پرواز بشر به مقام انسانيت و درك خليفه اللهي و وصول به سرمنزل مقصود است. اساساً آخرت وجهه ملكوتي دنياست. شرط اينكه يك عمل، وجهه ملكوتي خوب پيدا كند، اين است كه با توجه به خدا و براي صعود به ملكوت خدا انجام گيرد. عمل كسي كه ايمان به خدا و قيامت نداشته باشد، وجهه ملكوتي نداشته و به علييين صعود نخواهد كرد. تقوا در نهج البلاغه نيرويى است روحانى كه بر اثر تمرين هاى زياد پديد مى آيد و پرهيزهاى معقول و منطقى سبب و مقدمه پديد آمدن اين حالت روحانى است. اخلاق در نهج البلاغه مبتني بر اصول عقايد، ولايت و عمل به شريعت، و تعالي بخش انسان به مقام خليفه اللهي واقعي مي باشد و اصولا اعمال اخلاقى، اعمال دينى نيز محسوب مى‏شوند. اين نظريه ى اخلاقى هم در شكل كاملش، به اصول اعتقادى دين، و هم در تشخيص مصاديق قواعد اخلاقى، به محتوا، وحى و دستورات دين احتياج دارد. بايد بگوييم كه اخلاق از دين جدا نيست؛ نه از اعتقادات دينى و نه از دستورات دينى. اگر كمال نهايي انسان، تقرب به خداوند باشد، بي‌شك شناخت تقرب به خدا بدون دانستن اعتقادات ديني ميسر نيست؛ زيرا بين كمالات مادي و ابدي و ظاهر و باطن اعمال رابطة تكويني وجود دارد كه درك آن در كمال آدمي ميسر است و آن مطلب بدون دين‌شناسي تحصيل نمي‌شود. لذا تا عملي از راه نيت و از راه عقيده و ايمان، نورانيت و صفا پيدا نكند، به ملكوت بالا نمي‌رسد.

1394/08/26

27859