ب7م9 PN946

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

دانشگاه پيام نور بابل

1389-1394

1394/6/21

159

علي ابوالحسني

حسين فاميليان

نماد و رمز،پيامها ودريافتهاي فرازميني بشرخاكي ميباشند كه به مرورزمان فصل عمده اي ازتجربيّات وي را به خود تعلّق ميدهند، يعني ابتدا دريافت ميگردند و سپس با پشت سرگذاشتن يك دوره ي آزمون و خطا همانند ساير باورهاي بشري، تثبيت ميشوند. بهره گيري از اين عناصر تثبيت گشته ي فرازميني، به ويژه در شكل گيري رفتارها وخُلقيّات آدمي بسيار مؤثّر وكاربردي است. از جمله موارد كاربرد نماد و رمز در حوزه ي ادبيات وعرفان ميباشد، ازآنرو كه ادبيّات خصوصاً شعر، عرصه ي تاخت و تاز خيال است و خيال منبعث از انديشه و انديشه محتاج به درون-نگري. به عبارتي يك متفكّر علوم ادبي نيازمند نگرشي عميق به درون و همچنين برون خويش است. ارتباط مستقيمي ميان خيال انگيز بودن سخن و عمق تفكّر وجود دارد، بدين ترتيب كلامي كه برآمده از كاوشهاي درون است، نيازمند تأويل وتفسير مي گردد سخناني از اين دست كه منتقل كننده ي پيام نويسنده به طريق غيرمستقيم ميباشند، درحوزه ي ادبيات تحت عنوان تمثيل، استعاره، كنايه، رمزو... برشمرده مي شوند. بابررسي آثارعرفاني درمي يابيم كه اكثريّت قريب-به اتّفاق اين آثار به دليل همين ارتباط تنگاتنگ با ناخودآگاه بشر به زبان رمز تحريرگشته اند.

1394/7/22

تقي گلچوبي

27581