20734پ

The Study of Persian Sign Language Morphology

دكتري

زبان شناسي همگاني

مركز تحصيلات تكميلي

1393

1393/02/31

عالي

201ص

آهنگر، عباسعلي

غياثيان، مريم السادات

197-199ص

Persian sign language, double articulation, derivational morphology, inflectional morphology

دانشگاه پيام نور/ مركز تحصيلات تكميلي

زبان اشاره فارسي مهمترين و اصلي ترين ابزار ارتباطي ناشنوايان در ايران به شمار مي آيد. اين زبان نيز همانند فارسي كلامي داراي نظام ساختواژي خاص خود مي باشد. هدف از انجام اين پژوهش بررسي تجزيه دوگانه ومقوله هاي ساختواژي تصريفي و اشتقاقي در زبان اشاره فارسي است. بدين منظور، مقوله هاي تمايز دهنده اشاره ها مورد بررسي قرار گرفته است و مقوله هاي تصريفي اسم، فعل، صفت و قيد و همچنين ساختار اشتقاقي آنها در اين زبانبررسي شده است. روش تحقيق بر اساس روش مشاهده اي و كتابخانه اي است. در اين راستا، داده هاي پژوهش از مجموعه كتابهاي آموزش زبان اشاره فارسي و برنامه هاي صدا و سيما گردآوري و تصاوير به شكلي كه گوياي واژه و مقوله هاي مورد نظر باشد در پايان نامه درج گرديد. همچنين براي بخشي از داده ها نيز از آزمون هاي گرفته شده از دانش آموزان ناشنواي دبيرستان باغچه بان تهران استفاده شد.يافته-هاي پژوهش نشان مي دهد با توجه به بررسي جفت هاي كمينه، زبان اشاره فارسي داراي ويژگي تجزيه دوگانه مي باشد. بررسي ساختواژه تصريفي در مقوله اسم نشان داد كه براي شمار، ضماير و اعداد در زبان اشاره فارسي اشاره هاي جداگانه اي وجود دارد. براي جنس دستوري، حالت، ساخت-اضافه، معرفگي و مالكيت اشاره جداگانه اي وجود ندارد. در زمينه فعل مشخص شد كه براي زمان، نمود، وجه، جهت، نشانه مصدر، شناسه، پيشوندهاي فعلي در زبان اشاره فارسي اشاره جداگانه اي وجود ندارد. اما براي عامل سببي فعل اشاره جداگانه موجود مي باشد. در زمينه صفت و قيد امكان ساختن صفت تفضيلي و صفت عالي با استفاده از اشاره هاي جداگانه وجود دارد. نتايج نشان مي-دهد كه در حوزه ساختواژه اشتقاقي، براي هر جزء اسم مشتق، صفت مشتق و صفت مركب در زبان اشاره فارسي اشاره جداگانه وجود دارد اما براي فعل مشتق و فعل مركب، اشاره براي كل واژه به كار مي رود. بعلاوه براي برخي از اسم هاي مركب اشاره براي كل واژه و براي برخي ديگر براي هر جزء آن وجود دارد.

1394/03/23

26665