16778پ

كارشناسي ارشد

روانشناسي عمومي

دانشگاه پيام نور

1393

17/02/1393

عالي

190ص

صفاري نيا، مجيد

عليزاده فرد، سوسن

189-174ص

احمدي سلطان آبادي، ليلا , عنوان , دانشگاه پيام نور/ تهران جنوب

هدف اصلي پژوهش حاضر، بررسي تأثير آموزش مهارت هاي اجتماعي بر سازگاري اجتماعي وويژگي هاي شخصيت جامعه پسند در كاركنان شاغل در مراكز بهداشتي درماني دانشگاه علوم پزشكي تهران در سال 92-1391 بود؛ به اين منظور از مراكز بهداشتي درماني دانشگاه علوم پزشكي تهران، گروه مسئولين آموزشي از دو شبكه بهداشتي درماني شهرستان ري و مركز بهداشت جنوب تهران به عنوان نمونه در دسترس انتخاب شدند. پس از اجراي آزمون خرده مقياس سازگاري اجتماعي بل، افرادي كه داراي كمترين ميزان سازگاري بودند، انتخاب شدند. از طرح پيش آزمون و پس آزمون با گروه كنترل استفاده شد.آزمو نهايخرده مقياسسازگاري اجتماعي بل و پرسشنامه ويژگي هاي شخصيت جامعه پسند به عنوان پيشآزمون و پس آزمون اجرا شد و سپس افراد گروه آزمايشيدر شش هفته، هر هفته 2 جلسه و هر جلسه، يك ونيم ساعته در دوره آموزش مهارتهاي اجتماعي شركت كردند. پس از برگزاري برنامهمداخله اي، دو گروه آزمايشي و كنترل با يكديگر مقايسه شدند. نتايج اين پژوهش نشان داد كه آموزش مهارت هاي اجتماعي بر روي سازگاري اجتماعي كاركنان مؤثر بوده است پژوهش حاضر همچنين نشان داد كه آموزش مهارت هاي اجتماعي در كاركنان شاغل در مراكز بهداشتي درماني دانشگاه علوم پزشكي تهران دردو دوره قبل و بعد از آموزش مهارت هاي اجتماعي در4 مورد از 7 مورد نمره بدست آمده يراي خرده مقياس هاي شخصيت جامعه پسند (مسئوليت اجتماعي ، ارتباط همدلانه، نگاه از منظر ديگران ،استدلال اخلاقي دو جانبه) تفاوت معني داري داشته است بنابراين ميتوان گفت كه آموزش مهارت هاي اجتماعي در اين 4 خرده مقياس موثر بوده است ولي در 3 مورد ديگر از خرده مقياس هاي شخصيت جامعه پسند(پريشاني فردي، نوعدوستي خود گزارشي و استدلال هاي جهت گيري شده ديگران) بي تاثير بوده است.

فصل اول: كليات تحقيق.فصل دوم:ادبيات تحقيق.فصل سوم: روش شناسي تحقيق .فصل چهارم: تجزيه و تحليل داده ها. فصل پنجم: نتيجه گيري و پيشنهادات

22149